مقایسه دو مدل تمرین تناوبی با شدت بالا و تداومی با شدت متوسط بر ژنهای مرتبط با اتوفاژی در عضله قلب رتهای سالمند

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ ادبیات، علوم انسانی و علوم اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 دانشیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و علوم اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 مرکز تحقیقات فیزیولوژی ورزش، مؤسسۀ سبک زندگی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، تهران، ایران.

4 استادیار گروه تخصصی تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

doi
10.22034/spmi.2025.414278.2515
چکیده

پیری همراه با پیشرفت روز افزون در جوامع، با کاهش فرآیند اتوفازی سبب تشدید مرگ سلول‌های عضله قلب می‌شود. اتوفاژی یک فرایند ضد پیری است و به‌خصوص در کاردیومیوسیت‌ها بسیار ضروری و مفید است. هدف از مطالعه حاضر مقایسه دو مدل تمرین تناوبی با شدت بالا و تداومی با شدت متوسط بر ژن‌های مرتبط با اتوفاژی در عضله قلب رت‌های سالمند بود. 24 سر رت نر پیر نژاد ویستار (تقریباً 20 ماهه) با میانگین وزن 50±350 گرم به‌صورت تصادفی به گروه‌های کنترل (8 سر) (Control)، گروه تمرین تداومی با شدت متوسط (8 سر) (MICT)، گروه تمرین تناوبی شدید (8 سر) (HIIT) تقسیم شدند. پروتکل تمرین ورزشی در مدت 4 هفته اجرا شد. برنامه گروه MICT شامل: 5 دقیقه گرم کردن با شدت 30 تا 40 درصد VO2max، 30 دقیقه دویدن با شدت 60 تا 65 درصد VO2maxو سرد کردن بود. برنامه تمرین HIIT شامل: هر جلسه 30 دقیقه دویدن روی تردمیل (8 تناوب) با پنج دقیقه گرم کردن با شدت 40-30 درصد VO2maxو هر تناوب سه دقیقه‌ای با شدت 90 تا 85 درصد VO2max و دو دقیقه ریکاوری با شدت 30 تا 35 درصد VO2max بین هر تناوب. تناوب شدید در هفته‌های اول با 85 درصد انجام شد. جهت تعیین بیان ژن‌های FOXO3a،Beclin-1، LC3-II، از روش Real time-PCR و برای مقایسه گروه‌ها از آزمون تحلیل واریانس یکراهه در سطح آلفا 05/0 استفاده شد. نتایج نشان داد، مقادیر بیان ژن FOXO3a در گروه HIIT نسبت به گروه کنترل معنادار بود؛ ولی در گروه MICT نسبت به گروه کنترل تفاوت معناداری وجود نداشت. همچنین بین گروه HIIT و MICT تفاوت معنادار وجود داشت. مقادیر بیان ژن Beclin-1 در هر دو گروه HIIT و MICT نسبت به گروه کنترل معنادار بود؛ اما بین گروه HIIT و MICT تفاوت معنادار وجود نداشت. مقادیر بیان ژنی LC3II در در هر دو گروه HIIT و MICT نسبت به گروه کنترل معنادار بود و بین گروه HIIT و MICT تفاوت معنادار وجود داشت. نتایج مطالعه حاضر نشان داد، هر دو نوع تمرین نسبت به گروه بدون تمرین، سبب تعدیل بیان ژنی ژن‌های FOXO3a،Beclin-1، LC3، شدند. این نتیجه بیانگر این است که تمرینات ورزشی، منجر به القای اتوفازی در موش‌های پیر شد. شاید بتوان گفت تمرینات HIIT در راستای بهبود سوخت و ساز مرگ تعدیل‌شده، دارای اثرات به‌مراتب بهتری در مقایسه با دیگر انواع تمرین هستند.