نوادر لغات در نسخهای بی نام نوشتۀ یحیی بن حسین الشّاشی ( با شمارۀ 2123 MS.Or.qurt محفوظ در کتابخانهء مرکزی برلین)
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دکتری زبان و ادبیّات عرفانی، نویسندۀ مسئول، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار گروه زبان و ادبیّات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/nf.2025.304417.1095چکیده
نسخههای خطّی، بهویژه نسخههای کهن زبان فارسیِ مربوط به قبل از حملۀ مغول، میتواند حامل گنجینهای از واژگان کهن زبان فارسی باشد که در طیّ قرنهای متمادی خاموش شدهاند. این ویژگی در نسخههای خطّی، با گونۀ خاصّ زبانی، بسیار برجستهتر است. هدف از نگارش این مقاله معرّفی واژگان نویافته از نسخهای بی نام نوشتۀ یحیی بن حسین الشّاشی (معروف به حکیم چاچی) است با نشانۀ MS.Or.qurt 2123 محفوظ در کتابخانۀ مرکزی برلین. براساس شواهد تاریخی متن، مفروض است این دستینه در اوایل قرن پنجم در ماوراءالنّهر نگاشته شده باشد.
