اثر تمرین تناوبی با شدت بالا در آب بر آنتی اکسیدان ها و استرس اکسیداتیو هیپوکامپ موش های صحرایی مبتلا به پارکینسون

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران

3 گروه زیست شناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران

4 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران

doi
10.22034/spmi.2024.461178.2612
چکیده

به نظر می رسد استرس اکسیداتیو یکی از عوامل مسئول شروع و پیشرفت بیماری پارکینسون (PD) است. این مطالعه با هدف تعیین اثر تمرین تناوبی با شدت بالا در آب (HIIT) بر شاخص مالون دی آلدئید (MDA) و سوپر اکسید دیسموتاز (SOD) و کاتالاز (CAT) و سوپر اکسید دیسموتاز /کاتالاز(SOD/CAT) انجام شد. در این مطالعه تجربی، 23 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار(1±9 هفته، 1/2±200 گرم) شرکت کردند. 15 سر بعد از القا و تایید پارکینسون به صورت تصادفی به گروه‌های پارکینسون (8سر) و پارکینسون-تمرین (7سر) تقسیم شدند. 8 سر نیز به عنوان گروه شاهد درنظر‌گرفته‌شد. القای پارکینسون با استفاده از رزرپین (mg/kg 1، 4 روز پی در پی، تزریق درون‌صفاقی) انجام شد و تایید آن از طریق آزمون رفتاری کاتالپسی و تغییرات هیستوپاتولوژیک صورت گرفت. گروه پارکینسون-تمرین به مدت 6 هفته HIIT (20 تمرین 30 ثانیه‌ای به‌همراه اضافه‌بار و 30 ثانیه استراحت بین تمرین‌ها) انجام دادند. سپس، بافت هیپوکامپ موش‌ها برای بررسی تغییرات بیوشیمیایی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که سطح بافتی MDA در گروه پارکینسون نسبت به گروه شاهد افزایش (002/0= p) و در گروه پارکینسون-تمرین نسبت به گروه پارکینسون کاهش یافت (034/0= p). سطوح بافتی SOD و CAT در گروه پارکینسون نسبت به شاهد کاهش (001/0≥p) و در گروه پارکینسون -تمرین نسبت به پارکینسون افزایش داشت (001/0≥p). همچنین سطوح SOD/CAT در گروه پارکینسون-تمرین نسبت به پارکینسون کاهش معناداری یافت (001/0≥p). در نتیجه به نظر می‌رسد HIIT بتواند در بهبود بیماری بیماری پارکینسون از طریق بهبود دفاع آنتی اکسیدانی و کاهش استرس اکسیداتیو موثر باشد.