پاسخ PGC1α به ورزش در محیط سرد در عضله اسکلتی و هیپوکامپ موشهای صحرایی نر ویستار
نویسندگان
1 استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران.
2 استادیار گروه علوم ورزشی دانشکده علوم انسانی، دانشگاه هرمزگاان، بندعباس، ایران
3 استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران.
doi
10.22034/spmi.2024.482834.2665چکیده
عضله اسکلتی و هیپوکامپ دو بافت فعال در مواجهه با محرکهای محیطی هستند. پژوهش حاضر به دنبال بررسی پاسخ PGC1α در بافتهای عضله اسکلتی و هیپوکامپ به تمرین ورزش در محیط سرد اجرا شده است. ازاینرو، 27 سرموش صحرایینر نژاد ویستار (سن 8 هفته، وزن 30±250 گرم) پس از آشناسازی با محیط آزمایشگاه، بهطور تصادفی به 3 گروه کنترل، شنا در آب با دمای متعادل و سرد تقسیم شدند. سپس دو گروه تمرین، سه روز در هفته به مدت شش هفته مطابق با پروتکل تحقیق شنا کردند و 48 ساعت پس از آزمون عملکرد شناختی و جسمانی، موشهای صحرایی معدوم شدند. برای بررسی تغییرات بیان ژن PGC1α از روش ریل تایم و برای تحلیل یافتههای آماری از آزمون آنوای یکطرفه استفاده شد. نتایج حاصل از آزمونهای عملکردی نشان داد، هر دو گروه تجربی افزایش معنادار عملکرد در آزمون شناختی و جسمانی نسبت به گروه کنترل داشتند (001=p). همچنین سطوح PGC1α بافت هیپوکامپ و عضله اسکلتی، در هر دو گروه تمرین شنا نسبت به گروه کنترل، افزایش معنادار داشت (به ترتیب 024/0=p و 027/0=p) و بیان PGC1α در گروه شنا در آب سرد بهطور معناداری بالاتر از گروه شنا در آب با دمای معمولی بود (04/0=p). تغییرات بیان PGC1α نیز در هر دو بافت همبستگی متوسطی داشت (032/0=P). درنتیجه بهنظر میرسد در پاسخ به تمرین شنا در آب سرد، هیپوتالاموس از طریق محرکهای آدرنرژیک، موجب افزایش بیان PGC1α از عضله اسکلتی و هیپوکامپ در یک راستا شده است.