تأثیر شکاف عقیدتی شیعه و سنی در روابط سیاسی میان ایران و مصر پس از سقوط مبارک
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه اصفهان.
2 استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه اصفهان
3 دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22070/iws.2014.241چکیده
مهمترین رخداد منطقه خاورمیانه پس از انقلاب 1979 ایران، موج خیزش بیداری کنونی در این منطقه است؛ خیزشی که ضدیت با استبداد، تقاضای بهبود وضع معیشتی مردم و اسلامگرایی، ویژگیهای اصلی آن بهشمارمیروند. بیتردید مهمترین کشوری که انقلاب در آن بهوقوعپیوسته، مصر است. موقعیت استراتژیک این کشور، تأثیر آن در تحولات منطقه و جهان اسلام و نقش آن در مسئله فلسطین، موجب شدهاست که نوشتار حاضر به بررسی اوضاع آن پرداخته، موانع روابط این کشور با جمهوری اسلامی ایران را مورد کنکاش قراردهد. پرسش اصلی این است که «چرا پس از وقوع انقلاب در مصر و سقوط رژیم دیکتاتوری مبارک و دستکم تا پیش از خارجشدن قدرت از دست اخوانالمسلمین، روابط سیاسی دو کشور ایران و مصر به نقطه مطلوب مدنظر نرسید؟»؛ انتظارمیرفت با وقوع انقلاب در مصر و برکناری رژیم مبارک ازیکسو و رویکارآمدن اخوانالمسلمین با گرایشهای اسلامی ازسویدیگر، روابط دو کشور ایران و مصر پس از سی سال بهبودیابد. اگرچه مقامهای سیاسی دو کشور، سفرهایی به کشورهای همدیگر داشتند، این دیدارها نتوانست روابط سیاسی میان دو طرف را به نقطه مورد انتظار برساند. شکاف عقیدتی میان شیعه و سنی، نقش غرب و آمریکا در این مسئله، سلفیگری و عقاید ضد شیعه و ضد ایرانی درزمره عوامل تأثیرگذار بر عدم بهبود روابط دو کشور بودند. در این تحقیق از روش توصیفی- تحلیلی و با دادههای کتابخانهای استفادهشدهاست.