اثر تمرین هوازی بر فعالیت گزانتین اکسیداز و نسبت مونوسیت به HDL (MHR) خون و فشار خون 24 ساعته در بیماران دارای پرفشارخونی مقاوم

نویسندگان

1 کارشناس ارشد گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران

2 دانشیار فیزیولوژی ورزش گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران

3 دانشیار فیزیولوژی ورزش گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران

doi
10.22034/spmi.2024.431408.2552
چکیده

مقدمه: گزانتین اکسیداز (XO) در تولید گونه‌های فعال اکسیژن (ROS)، اختلالات عملکرد عروقی و تشدید پرفشارخونی نقش دارد. از طرفی نسبت مونوسیت به HDL (MHR) خون نشانگر جدیدی برای پرفشارخونی مقاوم (RH) می‌باشد. بااینحال، در مورد تأثیر تمرین هوازی بر این متغیرها همراه با کنترل فشار خون 24 ساعته در جمعیت مبتلا به RH اطلاعات اندکی موجود است که در این تحقیق بررسی شد. مواد و روش‌ها: در این تحقیق نیمه تجربی، 30 مرد داوطلب مبتلا به RH واجد شرایط لازم (سن: 42/5 ±18/56 سال) به صورت تصادفی به دو گروه کنترل (10نفر) و تمرین (20نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت 12 هفته، سه جلسه در هفته به مدت 20 تا 40 دقیقه با شدت 50 الی 70 درصد ضربان قلب ذخیره (HRR) معادل (11 تا 14 درک فشار بورگ) شرکت کردند. قبل و بعد از مداخله فعالیت گزانتین اکسیداز سرم، کلسترول تام (TC)، HDL، MHR و مولفه‌های فشار دیاستولی، سیستولی و میانگین سرخرگیِ مربوط به فشارخون 24 ساعته (َABP) و مطب (OBP) اندازه‌گیری شدند. از آزمون‌های تی مستقل، تی همبسته، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون تک متغیره خطی برای تحلیل داده ها استفاده شد.یافته‌ها: در گروه تمرین، افزایش آمادگی هوازی و مقدار HDL همراه با کاهش فعالیت XO ، TCو نسبت MHR و همچنین کاهش همه مولفه‌های هر دو نوع فشارخون ABP و OBP مشاهده شد (05/0>P در همه موارد). بین مقدار تغییرات ABP، OBP، فعالیت XO و MHR با یکدیگر، همبستگی معنی‌داری مشاهده نشد (05/0نتیجه‌گیری: در بیماران مبتلا به RH (که کنترل فشارخون آنها یک معضل رایج بالینی می باشد) تمرین هوازی با شدت متوسط اثرات چشمگیری بر بهبود فشار خون 24 ساعته و مطب دارد که به طور مستقل از فعالیت گزانتین اکسیداز و نسبت MHR خون روی می‌دهد و با مقدار اولیه فشار خون در این بیماران همبستگی ندارد. این یافته‌ها تمرین هوازی را به عنوان یک مداخله غیرداروئی ایمن و کارآمد برای این بیماران مطرح می‌کند و در ضمن بر لزوم توجه به هر دوی ABP و OBP برای ارزیابی های تشخیصی و تجویزی در این بیماران دلالت دارد.