تاریخچۀ سنگ لاجورد و نقش علم شیمی در کشف حقایق آن
نویسندگان
1 گروه علوم پایه، پژوهشکده دانشنامه نگاری، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
doi
10.22059/jihs.2020.289754.371520چکیده
سنگ لاجورد (Lapis lazuli) نام سنگی است که در فلات ایران استخراج میشود. خاستگاه اصلی سنگ لاجورد، معادن سرسنگ در سرزمین بدخشان در شمالیترین بخش افغانستان است. این سنگ به رنگ آبی تیره همراه با لکههای طلایی پیریت است و از سنگهای نیمهقیمتی و شناخته شده در عهد ایران باستان و یکی از کالاهای تجاری ایرانیان بود. دانشمندان ایرانی از جمله ابوریحان بیرونی، ابن سینا، خواجه نصیرالدین طوسی، جوهری نیشابوری و غیره در مورد خصوصیات این سنگ و خواص درمانی آن مطالب بسیاری آوردهاند. هنرمندان ایرانی در سدههای میانی و اروپایی دورۀ رنسانس از این سنگ به عنوان رنگدانۀ لاجوردی (آبی نیلی) در نقاشیهای خود استفاده میکردند. امروزه از آن برای ساخت جواهرات نیمهقیمتی، وسایل تزیینی، نقاشی، آثار هنری و انرژی درمانی استفاده میشود. این سنگ را میتوان با استفاده از روشهای شناسایی مدرن در علم شیمی بررسی کرد. شیمیدانان با استفاده از روشهای FTIR ، XRD، SEM، EDS، SR، PIXE و ترکیب آنها با یکدیگر، میتوانند ساختار، مبدأ، سن، ریختشناسی، ناخالصی، اجزای تشکیلدهنده و تاریخ این سنگ را تعیین کنند.