دستگاه فعل در گویش کندازی

نویسندگان

1 دکتری زبان‌شناسی مقابله‌ای، پژوهشگر آزاد، تهران، ایران

doi
10.22034/nf.2024.196541
چکیده

چکیده: هدف از نگارش این مقاله بررسی و توصیف دستگاه فعل در گویش کُندازی است. کُندازی روستایی است کوهستانی و کهن که در دهستان اَبرَج و در بخش دُرودزَن شهرستان مرودشت قرار گرفته‌است. گویش کندازی یکی از گویش‏‌های بازمانده از زبان فارسی میانه و گویشی از شاخۀ غربی ـ جنوبیِ زبان‏های ایرانی نو است که با گویش‏‌های دشتکی، امامزاده‌ ‏اسماعیلی، کوهمَره‏ای/ کُهمَره‏ای، اردکانی، خُلّاری، قَلاتی، لارستانی، دَوانی و دشتی و پاره‌‏ای دیگر از گویش‏‌هایی که دارای ساخت کُنایی هستند، شباهت و همانندی‏‌هایی دارد. در این پژوهش، شیوۀ ساختاری مصدر، ستاک حال و گذشته، اسم مفعول، شناسه‏‌های فعلی در زمان‌‏های حال و گذشته، واژه‏‌بست فاعلی، وجه و زمان دستوری افعال بررسی می‏شود. شیوۀ پژوهش در بررسی و مطالعه این گویش، میدانی و کتابخانه‏‌ای است. داده‌‏های زبانی این گویش می‏تواند پرتویی بر دانش ایران‌شناسی، شناخت و مطالعه زبان‏های ایرانی و پژوهش‏های رده‏‌شناسی باشد. در این پژوهش، 1۶ گویشور مرد و 4 گویشور زن در گروه‏های سنی 20 تا 80 ساله از افراد بی‏سواد، کم‏سواد و باسواد در گردآوری پیکره زبانی همکاری داشته‌اند.