مدل سازی روابط بین رهبری خدمتگزار، توانمندسازی و اثربخشی سازمانی در ادارات ورزش و جوانان استان های شمالی کشور
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران
2 دانشیار گروه تربیت بدنی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران
3 استادیار گروه مدیریت ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران.
doi
چکیده
هدف این پژوهش، مدلسازی روابط بین رهبری خدمتگزار، توانمندسازی و اثربخشی در ادارات ورزش و جوانان شمال کشور بود. به دلیل ماهیت موضوع و بر اساس هدف، یک مطالعه کاربردی و از نظر استراتژی تحقیق، توصیفی- پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش را مدیران و معاونین ادارات ورزش و جوانان شمال کشور مشتمل بر 220 نفر تشکیل دادند. از آنجایی که حجم جامعه آماری پژوهش محدود بود؛ به منظور جمعآوری دادهها از روش تمام شمار استفاده شد. جمعآوری دادهها از طریق پرسشنامههای استاندارد اثربخشی سازمانی عید و همکاران (1391)، رهبری خدمتگزار پترسون (2003)، جانشینپروری متقی و بهشتیفر (1388) و توانمندسازی اسپریتزر (۱۹۹۵) صورت گرفت. روایی سازه ها با معیارهای روایی همگرا و واگرا و پایایی آنها با شاخص-های بارهای عاملی، آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تأیید قرار گرفت. به منظور تحلیل دادهها و آزمون فرضیات پژوهش، از روش مدلسازی معادلات ساختاری نرمافزار Smart PLS نسخه 3 استفاده شد. نتایج نشان داد که رهبری خدمتگزار و توانمندسازی مدیران تأثیر مثبت و معناداری بر اثربخشی سازمانی دارد. همچنین مشخص شد که توانمندسازی بیشترین تأثیر را بر اثربخشی سازمانی دارد. بنابراین نقش میانجی توانمندسازی مدیران نیز در مدل پژوهش پذیرفته و مشخص شد که نقش جزئی به عنوان میانجی دارند. به نظر می رسد در بهبود اثربخشی سازمان نباید از عامل توانمندسازی اعضا غافل شد. همچنین توانمند کردن اعضای سازمانهای ورزشی نیز علاوه بر تأثیرات مثبتی که برای سازمان به ارمغان میآورد، جامعه را نیز منتفع میسازد.