مقایسه تأثیر تمرین تناوبی شدید با تمرین عملکردی شدید بر سطوح IL-10 و TNF-α و نسبت آنها در زنان چاق و دارای اضافه وزن
نویسندگان
1 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور، البرز، ایران
3 استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور
doi
چکیده
چاقی عامل خطرزای عدم تعادل بین تولید سایتوکاینهای پیش التهابی و ضد التهابی است. هدف مطالعه حاضر مقایسه اثر تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین عملکردی شدید (HIFT) بر سطوح اینترلوکین-10 (IL-10) و فاکتور نکروز تومور آلفا (TNF-α) و نسبت آنها در زنان چاق و دارای اضافه وزن بود.در این مطالعه نیمه تجربی، 36 زن دارای اضافه وزن و چاق، به صورت در دسترس انتخاب و به سه گروه HIFT، HIIT و کنترل تقسیم شدند. اندازهگیری سطوح پلاسمایی IL-10 و TNF-α در پیش آزمون انجام شد. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته سه جلسه در هفته بود که شدت پروتکل HIFT معادل 6-7 RPE بود. تمرینات HIIT به صورت چهار وهله یک دقیقهای دویدن اینتروال در 85-95 درصد HR peak که با دو دقیقه راه رفتن در 50-60 درصد HR peak همراه بود، انجام شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، خونگیری صورت گرفت و دادهها با آزمونهای تی وابسته، آنوای یکراهه و بونفرونی در سطح معنیداری 05/≥P بررسی شدند.نتایج نشان داد که در گروههای تمرین کرده در مقایسه با گروه کنترل و همچنین در مقایسه با پیش آزمون، سطوح TNFα کاهش، IL-10 افزایش و نسبت IL-10 به TNFα افزایش معناداری داشت (05/0≥P). اما متغیرهای بررسی شده بین دو مداخله تمرینی تفاوت معناداری نشان ندادند.تمرینات HIIT و HIFT احتمالاً میتواند باعث بهبود وضعیت التهابی در زنان چاق شود و با توجه به نیازها و اهداف میتوان از این نوع مداخلات در جهت بهبود چاقی استفاده نمود.