زمینهها و نتایج حضور نقطویان ایرانی در دربار گورکانیان هند
نویسندگان
1 گروه ادیان و عرفان، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، دانشکده علوم انسانی، تهران، ایران
2 گروه ادیان و عرفان، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، دانشکده علوم انسانی، تهران، ایران) (نویسندۀ مسئول)
3 گروه ادیان و عرفان، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، دانشکده علوم انسانی، تهران، ایران
doi
10.22034/nf.2024.192160چکیده
: جنبش نقطویه یکی از جریانهای مذهبی توانمند بود که به سبب برخورداری از بنمایههای عرفانی، بهسرعت در ایران عصر صفوی توسعه یافت. این تحقیق که به روشی توصیفی- تحلیلی صورت پذیرفته، نشان میدهد که شماری از نقطویان مهاجر به دربار گورکانیان، موفقیتهای این مکتب را در هند تداوم بخشیده، خدماتی را به فرهنگ شبهقارّه عرضه نمودند. یافتهها حاکی از آن است که عزیمت نخبگان نقطوی از ایران، ابتدا در بستر تقابل با حاکمان و فقهای صفوی آغاز شد و سپس، در زمینۀ تعامل با حکمرانان و وزرای گورکانی ادامه یافت. در پرتو حمایتهای پادشاهانی چون اکبر و جهانگیر بعضی نقطویان فرهیخته به مدارج درباری بالا رسیدند و در برابر، به حمایت فکری از سلاطین گورکانی پرداختند. گرچه فعالیت مهاجران نقطوی در دربار گورکانیان سرانجام با دخالت فقها متوقف گردید، در همین دوران کوتاه نیز آنان منشأ تأثیراتی مفید و ماندگار بودند و بهویژه در بخش ادبیات، چهرههای نامبردار نقطوی با سرودن اشعار فراوان، سبک هندی را غنا بخشیدند و جایگاه زبان و ادب فارسی را در شبهقارّه تثبیت کردند.