فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر تمرینات مقاومتی با استراحت های مختلف بر سازگاری های هورمونی و میزان هایپرتروفی عضلات ناحیه ران انجام شد. بدین منظور 20 زن سالم جوان با دامنه سنی 20 تا 35 سال به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. آزمودنی ها به طور تصادفی در دو گروه 10 نفره تمرین مقاومتی با استراحت های 30 و 120 ثانیه ای قرار گرفتند. آزمودنی ها به مدت 2 هفته و 3 روز در هفته حرکات جلو ران با دستگاه، همسترینگ با دستگاه، اسکات، لیفت مرده و پرس پا را در قالب 3 ست با 10 تا 12 تکرار بیشینه و 120 ثانیه استراحت بین هر ست تمرین کردند. پس از 2 هفته آزمودنی ها به دو گروه تقسیم شدند. پس از آن به مدت 6 هفته، گروه اول همان حرکات 2 هفته اول را در قالب 4 ست با 120 ثانیه استراحت و با 8 تا 10 تکرار بیشینه ادامه دادند در حالی که گروه دوم طی 6 هفته بعد حرکات مذکور را در قالب 4 ست با 30 ثانیه استراحت و با 8 تا 10 تکرار بیشینه اجرا کردند. برای ارزیابی متغیرهای خونی از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر 3×2 بهره گرفته شد و در صورت مشاهده اختلاف معنی دار از آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0>P استفاده شد.نتایج نشان داد پس از هر دو شیوه تمرینی سطح مقطع عضلات همسترینگ، چهارسر ران و کل عضلات ناحیه ران افزایش معنی داری پیدا کرد (001/0>P) اما اختلاف معنی داری بین دو شیوه تمرینی مشاهده نشد. مقدار تستوسترون (Ts) در هیچکدام از گروه ها تغییر معنی داری نداشت و سطح هورمون رشد (GH) پس از هر دو شیوه تمرینی افزایش معنی داری یافت اما 30 دقیقه پس از آخرین جلسه تمرین در هر دو گروه تمرینی تقریباً به سطوح پایه کاهش پیدا کرد. سطح کورتیزول (Cor) تنها در گروه تمرین مقاومتی با استراحت 120 ثانیه کاهش معنی داری یافت و سطح عامل رشد شبه انسولینی-1 (IGF-1) و نسبت Ts/Cor تنها پس از تمرین مقاومتی با استراحت 120 ثانیه افزایش معنی داری داشت و این افزایش تا 30 دقیقه پس از اتمام آخرین جلسه تمرینی همچنان نسبت به سطوح پایه و نسبت به گروه تمرینی دیگر بالاتر بود.با توجه به نتایج به دست آمده پیشنهاد می شود به منظور بهبود هایپرتروفی عضلات ناحیه ران و ترشح بیشتر هورمون های آنابولیک، زنان از تمرین مقاومتی با استراحت 120 ثانیه بین هر ست استفاده کنند.