تأثیر دو نوع تمرین ورزشی بر عامل رشد و تمایز 11 و تنظیم تودۀ عضلانی رتهای سالمند
نویسندگان
1 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
3 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
doi
چکیده
فاکتور رشد و تمایز 11 (GDF11) پروتئینی با پتانسیل ضدپیری است که احتمال میرود در تنظیم رشد عضلۀ اسکلتی ایفای نقش کند. با وجود این اطلاعات کمی در مورد اثرپذیری آن از تمرینات ورزشی تا به امروز موجود است. ازاینرو در تحقیق حاضر با استفاده از 24 سر رت نر سالمند تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی و هوازی بر مقادیر GDF11 بافت عضلۀ درشتنئی قدامی بررسی شد. تمرین مقاومتی شامل بالا رفتن از نردبان با مقاومت 55 تا 85 درصد ظرفیت حمل بیشینه، 3 جلسه در هفته) و تمرین هوازی از نوع شنا با مقاومتی معادل 3-6 درصد وزن بدن، چهار جلسه در هفته، جلسهای 45 دقیقه بود. از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه برای بررسی تفاوتهای بینگروهی استفاده شد (05/0>α). نتایج نشان داد تمرین مقاومتی و هوازی بهترتیب موجب افزایش 3/5 و 6/1 درصدی GDF11 عضلانی شد. همچنین تمرین ورزشی مقاومتی و هوازی بهترتیب 5/9 و 4 درصد تودۀ عضلۀ درشتنئی قدامی را افزایش داد. با این وجود، میزان تغییرات به لحاظ آماری معنادار نبود (05/0<p). بر اساس نتایج تحقیق حاضر، بخصوص نتایج حاصل از تمرینات مقاومتی، بهنظر میرسد GDF11 میتواند در تنظیم مثبت تودۀ عضلانی ناشی از فعالیت ورزشی در رتهای سالمند ایفای نقش کند.