واژه‏‌سازی در فارسی از منظر یک نظریۀ نام‏شناختی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری زبان‌شناسی دانشگاه علامه طباطبایی

2 دانشیار دانشگاه علامه طباطبایی

doi
10.22034/nf.2022.148001
چکیده

نظریۀ پاول اشتکاور[1] نظریه‏‌ای با رویکرد جدید به فرایند واژه‏سازی در زبان است که، در عین اتخاذ رهیافت نقشی - ساختی[2] مکتب پراگ، از منظر شناختی[3] به فرایند واژه‏‌سازی نگاه می‏‌کند. این نظریه به واژه‏ از منظر نام‏شناختی، یعنی حرکت از مفهوم به‏ سوی واژه، می‏پردازد. براساس این نظریه، نقطۀ آغاز ساخت واژه تحلیل یک مفهوم مرتبط با یک واقعیت برون‏‌زبانی است که عضوی یا اعضایی از جامعۀ زبانی برای نام‏گذاری آن احساس نیاز می‏‌کنند. از دیدگاه این نظریه، ساخت واژه مطلقاً صرفی است و نحو در ساخت واژه دخالتی ندارد. در زبان فارسی مشخص می‏‌شود که بعضی واژه‌‏ها به‏‌شیوۀ نحوی ساخته می‏‌شوند. [1]. P. Štekauer استاد رشتۀ زبان‏شناسی در دانشگاه سافاریک کشور اسلواکی است، و همراه با راشل لیبر ویراستاری کتاب‏هایی چون Handbook of Word-formation (2005)، The Oxford Handbook of Compounding (2009) و The Oxford Handbook of Derivational Morphology (2014) را بر عهده داشته است.[2]. functional-structural                                             3. cognitive