ارائه مدل معادلات ساختاری سیاستگذاری سبز در حمل و نقل هوایی

نویسندگان

1 دانشیار مدیریت دولتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران .

2 دانشیار مدیریت صنعتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران.

3 دانشجوی دکتری، مدیریت دولتی،دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب، تهران، ایران.

doi
10.52547/jpap.2023.229769.1243
چکیده

هدف: صنعت حمل و نقل بیشترین رشد را در تولید گازهای گلخانه‌ای دارا است و کاهش سهم آلاینده‌های تولید شده توسط این صنعت از مهم‌ترین چالش‌های برنامه‌های مقابله با تغییرات اقلیمی است. حمل و نقل هوایی به عنوان یکی از بخش‌های مهم و رو به توسعه در حمل و نقل جهانی، نقش مهمی در رشد اقتصادی بازی می‌کند. اما امروزه در این صنعت که با تولید گازهای گلخانه‌ای تاثیر زیادی بر تغییرات آب و هوایی می‌گذارد، به خط‌مشی‌ها و پژوهش‌های مرتبط با آن، در جهت کاهش تاثیرات حمل و نقل هوایی بر آب و هوا، توجه بسیاری شده است. بهبود عملکرد محیط‍‌ زیستی صنعت هواپیمایی یکی از مسائل مهم این صنعت است. در ایران توجه به مسائل محیط‌زیستی در حمل و نقل هوایی به تازگی مورد نظر پژوهشگران و مدیران قرار گرفته است؛ با توجه به خلاء پژوهشی در این حوزه، تاکنون الگوی مشخصی شامل ابعاد و مولفه‌های خط‌مشی محیط‍‌ زیستی، در صنعت حمل و نقل هوایی ارائه نشده است. بخش بزرگی از مسائلی که نتیجه عدم توجه به محیط زیست در حمل و نقل هوایی کشورمان بوده محصول نگاه بخشی و فقدان الگوی جامعی است که تمام ابعاد و مولفه‌های محیط‍‌ زیستی در آن در نظر گرفته شده باشد و سیاستگذار با توجه به این الگو بتواند ضمن توسعه، پاسخگوی خواست رو به تزاید توجه به محیط زیست در سطح ملی و بین المللی باشد. مطالعه حاضر با هدف ارائه مدل معادلات ساختاری سیاستگذاری سبز در حمل و نقل هوایی انجام شده است. طراحی/ روش‌شناسی/ رویکرد: این پژوهش از نظر هدف، اکتشافی-کاربردی و از نظر طرح اکتشافی متوالی، از نظر نوع، آمیخته (کیفی، کمی) و از نظر روش توصیفی-پیمایشی است. این پژوهش از نظر زمانی متوالی بوده و از منظر وزن نیز بیشتر متوجه مرحله اول است. جامعه آماری در بخش کیفی شامل 14 نفر از متخصصین حمل و نقل هوایی و محققین تغییرات اقلیمی است. جامعه آماری در بخش کمی شامل کارشناسان و مدیران سازمان هواپیمایی کشوری به عنوان سیاستگذار اصلی صنعت حمل و نقل هوایی و به تعداد 331 نفر و حجم نمونه 178 نفر است. نمونه‌گیری در بخش کیفی به روش هدفمند و در بخش کمی به روش تصادفی ساده انجام شد. ابزار جمع‌آوری داده‌ها در بخش کیفی مصاحبه نیمه ساختار یافته است که تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت و با استفاده از تحلیل مضمون براون و کلارک، تحلیل شدکه در قالب شش مرحلۀ آشنایی با داده‌ها، شکل‌گیری کدهای اولیه، جست‌و‌جوی کدهای گزینشی، شکل‌گیری مضامین فرعی، اسم گذاری مضامین اصلی و گزارش‌گیری انجام و مدل اولیه با استفاده از مدل سه شاخگی تهیه شد. مدل در بخش کمی، با استفاده از پرسشنامه و استفاده از روش حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار اسمارت پی ال اس بررسی شد. یافته‌­های پژوهش: یافته‌ها نشان می‌دهد سیاستگذاری سبز در حمل و نقل هوایی 4 بعد اصلی و 14 مولفه دارد. بعد ساختاری (889/0) بیشترین اهمیت را داراست، بعد زمینه‌ای (865/0) ، بعد محتوایی (756/0) و بعد محیط زیستی (466/0) در جایگاه بعدی قرار دارند. معیار نیکویی برازش مدل مفهومی تحقیق (662/0) نشان دهنده برازش قوی مدل است. به منظور خط‌مشی گذاری سبز در صنعت حمل و نقل هوایی بهتر است به ترتیب به ابعاد ساختاری، زمینه‌ای، محتوایی و محیط زیستی توجه شود. محدودیت‌­ها و پیامدها: اگر تحقیق در شرکت‌های هواپیمایی انجام شود ممکن است نتایج دیگری به دست آید، شرکت‌های هواپیمایی به مباحث اقتصادی بیشتر اهمیت می‌دهند و نزد ایشان مسائل محیط زیستی از درجه چندم اهمیت برخوردار است. پیامدهای عملی: پژوهش حاضر می‌تواند به عنوان راهنمایی کاربردی برای توجه سیاستگذاران به ابعاد مختلف مسائل محیط زیستی در راستای توسعه پایدار عمل کند. ابتکار یا ارزش مقاله: پژوهش حاضر اولین تحقیقی است که مدل سیاستگذاری سبز در حمل و نقل هوایی را در ایران ارائه کرده و به شکل منسجم در اختیار سیاستگذاران این صنعت قرار می‌دهد. نوع مقاله: مقاله پژوهشی