مقایسه تاثیردوازده هفته برنامه تمرینات موازی (مقاومتی-استقامتی) و تناوبی با شدت بالا بر نشانگرهای آتروژنیک، مقاومت به انسولین و سطوح سرمی پروتئین جاذب منوسیت -1 در زنان یائسه چاق

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران

2 استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران

3 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران.

doi
چکیده

فرایند یائسگی به دلیل تغییرات هورمونی با بروز چاقی و افزایش قابل توجه خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی (CVD) همراه است. با این حال، مشخص شده است که انجام فعالیت‌های ورزشی استراتژی عملی و کاربردی برای پیشگیری و درمان چاقی و اختلالات قلبی متابولیکی مربوط به آن بوده و می‌تواند منجر به کاهش نشانگرهای خطرزای CVD می‌شود. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی و مقایسه تاثیر دوازده هفته برنامه تمرینات موازی و تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر نشانگرهای آتروژنیک، مقاومت به انسولین و سطوح سرمی پروتئین جاذب منوسیت -1 (MCP-1) در زنان یائسه چاق انجام شد. بدین منظور، در یک مطالعه نیمه-تجربی 45 زن یائسه چاق، به طور تصادفی در سه گروه تمرینات HIIT ، تمرینات موازی و گروه کنترل جایگزین شدند. برنامه تمرینات سه روز در هفته و به مدت دوازده هفته انجام گرفت. قبل و بعد از تمرینات، نشانگرهای ترکیب بدن و نمونه‌های خونی کلیه‌ی آزمودنی‌ها در حالت ناشتایی مورد اندازه‌گیری و آنالیز قرار گرفت. یافته‌های مطالعه حاضر نشان داد که هر دو روش تمرین موازی و HIIT باعث بهبود معنی‌دار نشانگرهای ترکیب بدنی ، شاخص آتروژنیک پلاسما، مقاومت به انسولین و سطوح سرمی MCP-1 در زنان یائسه چاق شد (05/0>p). با این حال، اختلاف معنی‌داری بین اثرگذاری دو شیوه‌ی تمرینی بر این نشانگرها مشاهده نشد (05/0<p). به‌علاوه، تمامی این نشانگرها در گروه کنترل بدون تغییر باقی ماندند (05/0‌>p). لذا می‌توان انجام تمرینات ورزشی مذکور را بدون درنظر گرفتن شیوه تمرینی خاص، به زنان بعد از دوره یائسگی جهت تعدیل عوامل خطرزای بیماری‌های CVD توصیه نمود.