سنجش ریسک اعتباری و کفایت سرمایه با توجه به اندازه و ساختار مالکیت بانک‌های بورسی ایران بر اساس مدل گشتاورهای تعمیم یافته پانلی (GMM)

نویسندگان

1 گروه حسابداری، واحد بین المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایران

2 گروه پژوهشی مدیریت توسعه اقتصادی، مرکز مطالعات مدیریت و توسعه فن آوری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 دانشکده اقتصاد و حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب

doi
چکیده

این مطالعه به سنجش ریسک اعتباری و کفایت سرمایه با توجه به اندازه و ساختار حکمرانی بانک‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می‌پردازد. داده‌های مورد استفاده در این تحقیق، شامل داده‌های مالی مندرج در صورت‌های مالی حسابرسی شده 22 بانک پذیرفته شده در سازمان بورس اوراق بهادار تهران می‌باشد که به صورت پانلی و در بازه زمانی سال‌های 1389 الی 1399 گردآوری شده‌اند. برای بررسی میزان تاثیر تمرکز مالکیت و ساختار مالکیت بر رفتار ریسک‌پذیری اعتباری و کفایت سرمایه بانک‌ها، از متغیر سهامداران با سهام بیشتر از یک درصد به عنوان تمرکز مالکیت و متغیرهای سهامداران شرکتی، خانوادگی و مالکیت دولت به عنوان معیارهای ساختار مالکیت استفاده گردیده است. نتایج نشان می‌دهد افزایش تمرکز مالکیت منجر به کاهش ریسک اعتباری و کفایت سرمایه در بانک می شود. همچنین مالکیت دولتی، بر ریسک اعتباری تاثیر منفی و مالکیت خانوادگی و شرکتی، تأثیر مثبتی بر ریسک پذیری بانک‌ها دارد. همچنین هر سه متغیر ساختار مالکیت بر کفایت سرمایه بانک تاثیر منفی می‌گذارد. به عبارتی افزایش تمرکز در هر سه متغیر باعث کاهش کفایت سرمایه می‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ساختار مالکیت مناسب می‌تواند فعالیت‌های ریسک‌پذیری بانک را مطابق با سطح ریسک هر بانک محدود کند.