فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

آمادگی فوتبال نیازمند به‌کارگیری سیستم‌های انرژی هوازی و بی‌هوازی است که می‌تواند به‌وسیلۀ توزیع شدت تمرین حاصل شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 4 هفته تمرین پلاریزه بر متغیرهای آمادگی هوازی و بی‌هوازی بازیکنان فوتبال بود.20 بازیکن فوتبال لیگ تهران براساس اکسیژن مصرفی بیشینه در قالب دو گروه تمرینات پلاریزه (10 نفر؛ 11/52 میلی‌لیتر/کیلوگرم/دقیقه) و تمرینات معمول آماده‌سازی هوازی فوتبال (10 نفر؛ 31/53 میلی‌لیتر/کیلوگرم/دقیقه) تقسیم شدند. آزمودنی‌ها پیش و پس از 4 هفته تمرینات پلاریزه (4 جلسه در هفته، 3 جلسه حجم بالا - شدت کم، 30 -45 دقیقه با 55 تا 85 درصد ضربان قلب بیشینه و یک جلسۀ تناوبی شدید 25 دقیقه بالای 90 درصد ضربان قلب بیشینه در هفته‌های دوم و چهارم یک جلسۀ 30 دقیقه‌ای با شدت 85 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه بین دو آستانۀ لاکتات) و معمولی فوتبال (4 جلسه در هفته، 2 جلسۀ تناوبی با شدت بالا، 1 جلسه آستانۀ لاکتات 20 تا 30 دقیقه، 85 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه و 1 جلسه تمرین با شدت پایین 55 تا 85 درصد ضربان) ارزیابی شدند. از آزمون تی مستقل پس از کم کردن نمره‌های پس‌آزمون از پیش‌آزمون برای مقایسۀ تأثیرات بین و تی وابسته برای بررسی تغییرات درون‌گروهی استفاده شد (05/0≥P). پس از 4 هفته تمرینات پلاریزه و معمولی، اکسیژن مصرفی بیشینه (001/0=P و 001/0=P) و ویژه فوتبال (001/0=P و 006/0=P) و اوج توان (001/0=P و 007/0=P) به‌طور معنادار نسبت به پیش‌آزمون افزایش و نسبت تبادل تنفسی کاهش یافت (02/0=P و 041/0=P). علاوه‌بر این، مدل تمرین پلاریزه به افزایش معنادار اکسیژن مصرفی بیشینه (001/0=P) و ویژۀ فوتبال (001/0=P) و اوج توان نسبت به مدل معمولی تمرینات فوتبال منجر شد (001/0=P). نتایج تحقیق نشان داد توزیع شدت تمرین بر اساس مدل پلاریزه می‌تواند در دوره‌های کوتاه‌مدت تمرین مؤثرتر از تمرینات معمول آماده‌سازی فوتبال در مرحلۀ خارج از فصل مسابقات به‌منظور پیشرفت آمادگی هوازی و بی‌هوازی بازیکنان باشد.