اثر دورههای مختلف تمرینی بر شاخص بتا آمیلویید42 در هیپوکمپ رتهای نر دیابتیشده با استرپتوزتوسین
نویسندگان
1 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران
2 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران
3 استادیار فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران
4 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران
5 استادیار فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران
doi
چکیده
هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر دورههای مختلف تمرینی بر شاخص آپوپتوز پپتوزدرهیپوکمپ رتهای نر دیابتیشده با استرپتوزتوسین بود. بدینمنظور 84 سر رت نر نژاد ویستار با محدودة وزنی 28±281 گرم، بهطور تصادفی در 4 گروه 21 تایی قرار داده شدند. آزمودنیها در گروههای شاهد، تمرین، دیابت، دیابت و تمرین تقسیم شدند. از آزمون تحلیل واریانس دوراهه برای بررسی تفاوت بتا آمیلویید 42 استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس دوراهه نشان داد که تفاوت معناداری در بتا آمیلویید 42 در مراحل مختلف (4، 8 و12 هفته تمرین) وجود دارد (001/0 P =). مقایسههای چندگانة بونفرونی، مشخص کرد که میزان بتا آمیلویید 42 در همة مراحل تمرین ( 4 هفته (37/0 P =)، 8 هفته (001/0 P =) و 12 هفته (001/0 P =)) با همدیگر تفاوت معنادار داشته است. بهطور کلی میتوان نتیجه گرفت که در هر 3 زمان مختلف (4، 8 و 12 هفته) میزان بتا آمیلویید 42 در گروه کنترل و دیابت بهترتیب بیشتر از گروههای تمرین، دیابت و تمرین است و هرچه از ابتلا به دیابت، زمان بیشتری بگذرد (از 4 هفته به 8 و سپس 12 هفته)، میزان بتا آمیلویید 42 بیشتر میشود و انجام تمرین هوازی تداومی سبب کاهش میزان این متغیر میشود.
