اثر بخشی مداخله درمانی مبتنی بر توان بخشی شناختی بر حافظه فعال و سرعت پردازش دانشآموزان مبتلا به اختلال یادگیری خاص
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری،گروه روانشناسی،واحد ساری،دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
2 دانشیار،گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران (نویسنده مسئول)
3 استادیار،گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
doi
10.22038/mjms.2023.69520.4125چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی مداخله درمانی مبتنی بر توان بخشی شناختی بر حافظه فعال و سرعت پردازش دانش-آموزان مبتلا به اختلال یادگیری خاص صورت گرفت. روش کار: روش تحقیق نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانشآموزان دختر و پسر مقطع ابتدایی دارای اختلال یادگیری شهرستان تنکابن که در سال تحصیلی 99-98 به مرکز اختلال یادگیری سلامت آن شهرستان مراجعه کردند، بود. روش نمونهگیری این پژوهش در دسترس بود که بعد از انتخاب 30 نفر به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و گروه گواه گمارش گشتند. ابزارگردآوری داده ها مصاحبه بالینی و مقیاس هوشی وکسلر 4 (2003) بود. جهت تحلیل داده از تحلیل واریانس تک متغیره استفاده گردید. آزمونهای فوق با استفاده از نسخه 22 نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج: نتایج حاصل از تحقیق نشان داد که درمان مبتنی بر توان بخشی شناختی بر حافظه فعال و سرعت پردازش دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری خاص تاثیر مثبت و معنادار داشت. نتیجه گیری: برای بهبود حافظه فعال و سرعت پردازش دانشآموزان مبتلا به اختلال یادگیری خاص پیشنهاد می شود از درمان مبتنی بر توان بخشی شناختی استفاده شود.
