بررسی میزان تغییرات آنزیمهای آنتیاکسیدانی بافت ریه پس از تمرین استقامتی همراه با مصرف بربرین کلراید در رتهای ویستار دیابتی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد، بروجرد، ایران
2 دانشیار، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 استاد، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران
4 دانشیار، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران
doi
چکیده
تمرین هوازی و بربرین کلراید هر دو خاصیت آنتیاکسیدانی دارند، بنابراین پژوهش حاضر درصدد بررسی میزان تغییرات آنزیمهای آنتیاکسیدانی بافت ریه پس از تمرین استقامتی همراه با مصرف بربرین کلراید در رتهای ویستار دیابتی بود. به این منظور، 40 سر رت نر بالغ نژاد ویستار 200 تا250 گرمی بهصورت تصادفی در 5 گروه کنترل سالم، کنترل دیابتی (با تزریق STZ)، تجربی دیابتی+تمرین بدنی، تجربی دیابتی+مصرف بربرین (mg/kg 50)، تجربی دیابتی+تمرین بدنی+ مصرف بربرین قرار گرفتند. 24 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین، حیوانات با استفاده از تزریق درونصفاقی کتامین بیهوش شده و بافت ریه بهمنظور سنجش تغییرات آنزیمهای آنتیاکسیدانی سوپراکسید دیسموتاز، کاتالاز و گلوتاتیون پراکسیداز جدا شد. از آزمون تی زوجی و آزمون تحلیل واریانس بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS (نسخۀ 22) و در سطح 05/0=α استفاده شد. نتایج نشان داد که نسبت به گروه کنترل میزان فعالیتهای آنزیم CAT، SOD و GPX در تمامی گروههای تجربی بهطور معناداری بالاتر بود (001/0=P). اثر مداخله در گروه دیابتی+تمرین+بربرین در مقایسه با گروه دیابتی+تمرین و گروه دیابتی+بربرین بهطور معناداری بالاتر بود. نتیجۀ نهایی اینکه تمرین استقامتی و مصرف بربرین کلراید میتواند سبب افزایش معنادار فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدانی بافت ریه در رتهای دیابتی شود.