مقایسۀ تأثیر سطوح متفاوت آلودگی هوا بر پاسخ مالون‌دی‌آلدئید و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام بزاقی به یک پروتکل شبه‌فوتبال در دختران نوجوان فوتبالیست

نویسندگان

1 استادیار و هیأت علمی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران

2 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزش، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.

doi
چکیده

  هدف از پژوهش حاضر مقایسۀ تأثیر سطوح متفاوت آلودگی هوا بر پاسخ مالون‌دی‌آلدئید (MDA) و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام (TAC) بزاقی به یک پروتکل شبه‌فوتبال در دختران بالغ نوجوان فوتبالیست بود. در این پژوهش نیمه‌تجربی، 12 دختر فوتبالیست به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. آزمودنی‌ها در سه نوبت در هوای پاک، سالم و ناسالم به اجرای پروتکل شبه‌فوتبال بنگسبو پرداختند و قبل و بعد از اجرای هر نوبت نمونۀ بزاق جمع‌آوری و برای سنجش MDA و TAC استفاده شد. نتایج نشان داد در هر سه شرایط آب‌وهوایی (پاک، سالم و ناسالم) مقادیر MDA بزاقی بر اثر اجرای پروتکل شبه‌فوتبال در حد معناداری افزایش یافت (۰۵/۰< P)، ولی تفاوت معناداری از نظر میزان تغییرات MDA در شرایط آب‌وهوایی گوناگون بر اثر اجرای پروتکل شبه‌فوتبال مشاهده نشد (۷۳۳/۰=P). همچنین در شرایط آب‌وهوایی پاک و سالم، TAC بزاقی بر اثر اجرای پروتکل شبه‌فوتبال در حد معناداری افزایش یافت (۰۵/۰< P)، ولی در شرایط ناسالم افزایش آن در حد معنادار نبود (۰۵/۰> P). همچنین از نظر میزان تغییرات TAC در شرایط آب‌وهوایی گوناگون بر اثر اجرای پروتکل شبه‌فوتبال، تنها بین گروه پاک با ناسالم از نظر میزان افزایش TAC تفاوت معناداری مشاهده شد (۰۲۶/۰=P). یافته‌های این پژوهش از توصیۀ عمومی مبنی بر محدود کردن فعالیت‌های ورزشی و رقابت‌ها در هوای ناسالم و جابه‌جایی زمان یا مکان فعالیت‌ها و رقابت‌ها به هنگام ناسالم بودن هوا حمایت می‌کند.