فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

  عضلۀ اسکلتی، بزرگ‌ترین بافتی است که هومئوستاز متابولیکی را با ارتباط متابولیکی ناشی از مایوکاین‌های متنوع تعدیل می‌کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 8 هفته تمرین مقاومتی، هوازی و ترکیبی بر مقادیر مایواستاتین، فولستاتین، آیریزین و مقاومت به انسولین در مردان چاق بود. 40 مرد چاق غیرفعال (BMI≥30) به‌طور تصادفی در 4 گروه، تمرین مقاومتی، استقامتی، ترکیبی و کنترل قرار گرفتند. گروه‌های تمرینی به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته به تمرینات ویژه پرداختند. مقادیر سرمی مایواستاتین، فولستاتین و آیریزین به روش ELISA اندازه‌گیری شد. در متغیر مایواستاتین (041/0 P =، 048/3= F)، فولستاتین (003/0 P =، 661/5= F) و آیریزین (002/0 P =، 261/6= F) بین گروه‌های پژوهش پس از 8 هفته مداخله تفاوت معناداری وجود داشت. نتایج آزمون تعقیبی LSD نشان داد، تمرین مقاومتی نسبت به گروه کنترل (006/0 P =) موجب کاهش معنادار مایواستاتین شد. این در حالی بود که تمرین مقاومتی (006/0 P =) و هوازی (001/0 P =) نسبت به گروه کنترل موجب افزایش معنادار فولستاتین شد. همچنین، تمرین مقاومتی (031/0 P =)، هوازی (003/0 P =) و ترکیبی (001/0 P =) نسبت به گروه کنترل موجب افزایش معنادار آیریزین شد. به‌نظر می‌رسد عوامل دخیل در آتروفی عضلانی مانند مایواستاتین که تحت تأثیر تمرین مقاومتی قرار می‌گیرند، در کنترل تخریب متابولیکی مقاومت به انسولین کمتر دخالت دارند. درحالی‌که عوامل درگیر در هایپرتروفی عضلانی مانند فولستاتین و آیریزین که تحت تأثیر تمرینات هوازی و مقاومتی قرار می‌گیرند، کنترل بهتری بر تخریب‌های ناشی از چاقی دارند.