فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

   هدف از این پژوهش مقایسۀ تأثیر دو ترتیب متفاوت تمرینات ترکیبی (تمرینات مقاومتی + تمرینات تناوبی شدید (HIIT)) بر تغییرات التهاب ناشی از دیابت، آتروفی مرتبط با التهاب، مقاومت به انسولین و ترکیب بدن در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود. 24 نفر از زنان مبتلا به دیابت نوع دو غیرورزشکار با دامنۀ سنی 45 تا 65 سال به‌صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و در سه گروه هشت‌نفری کنترل، تمرین نوع یک و تمرین نوع دو قرار گرفتند. هر دو گروه تمرینی به مدت 8 هفته تمرینات ترکیبی را اجرا کردند، به‌طوری‌که گروه تمرین نوع یک هر دو تمرین را در یک روز با ترتیب مقاومتی-تناوبی و گروه تمرین نوع دو همان حجم تمرین را در روزهای مجزا (مقاومتی در روزهای زوج و تناوبی در روزهای فرد) انجام دادند. ارزیابی قلبی-عروقی و آنالیز ترکیب بدن، قبل و بعد از دورۀ تمرینی اجرا شد. خون‌گیری 24 ساعت قبل از اولین جلسه و 48 ساعت بعد از آخرین جلسۀ تمرینی انجام گرفت. برای مقایسۀ بین‌گروهی از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس پس‌آزمون‌های گروه‌های تمرینی نسبت به گروه کنترل، کاهش معنادار مقاومت به انسولین را نشان داد. عامل التهابی اینترلوکین 1بتا (IL1β) در هر دو گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل کاهش معناداری داشت و بین دو گروه تمرینی تفاوت معناداری مشاهده نشد. افزایش شاخص رشدی شبه‌انسولینی (IGF1) و بافت عضلانی در هر دو گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل معنادار بود. همچنین تفاوت معناداری بین تمرین نوع یک و نوع دو مشاهده شد (05/0≥P).نتایج نشان داد که تمرینات ترکیبی با هر دو ترتیب می‌تواند عامل مهمی در کاهش مقاومت به انسولین و التهاب ناشی از دیابت و افزایش عامل رشدی IGF1 باشد، درحالی‌که تمرین در روزهای مجزا تأثیرات مفیدتری بر افزایش رشد عضلانی داشت.