بررسی اثر خستگی بر طیف فرکانس الکترومایوگرافی عضلات اندام تحتانی در وزنه‌برداران نوجوان طی حرکت یک‌ضرب و دوضرب

نویسندگان

1 استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

2 استادیار بیومکانیک ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

3 کارشناسی ارشد بیومکانیک ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

4 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

doi
چکیده

  هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر خستگی بر طیف فرکانس الکترومایوگرافی عضلات اندام تحتانی در وزنه‌برداران نوجوان طی حرکات یک‌ضرب و دوضرب بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی است. 15 وزنه‌بردار نوجوان 12 تا 17 ساله با هماهنگی با هیأت وزنه‌برداری استان اردبیل به‌طور هدفمند انتخاب شدند. از سیستم الکترومایوگرافی بدون سیم با 8 جفت الکترود سطحی دوقطبی برای ثبت فعالیت الکترومایوگرافی (نرخ نمونه‌برداری: 1000 هرتز) عضلات اندام تحتانی طی حرکات یک‌ضرب و دوضرب استفاده شد. برای انجام پروتکل مناسب خستگی عملکردی هر آزمودنی حرکت اسکوات را برحسب 50 درصد از وزن بدن تا حد واماندگی ادامه دادند. از آزمون آماری آنالیز واریانس دوسویه به‌منظور تحلیل آماری داده‌ها استفاده شد (05/0>P). نتایج نشان داد میانۀ فرکانس عضلۀ پهن داخلی در حرکت یک‌ضرب، بعد از اعمال خستگی در مقایسه با قبل از اعمال خستگی افزایش معناداری داشت (023/0=P؛ اندازۀ اثر بالا). به‌علاوه میانۀ فرکانس فعالیت عضلۀ نیم‌وتری در حرکت یک‌ضرب بیشتر از حرکت دوضرب بود (047/0=P؛ اندازۀ متوسط). همچنین میانۀ فرکانس عضلۀ راست رانی (021/0=P؛ اندازۀ اثر متوسط) و دوسررانی (033/0=P؛ اندازۀ اثر متوسط) در حرکت دوضرب، بعد از اعمال خستگی در مقایسه با قبل از اعمال خستگی افزایش معناداری داشت. نتایج نشان داد طیف فرکانس نیروهای عکس‌العمل زمین عضلات اندام تحتانی در دو حرکت یک‌ضرب و دوضرب قبل و بعد از اعمال خستگی پاسخ‌های متفاوتی را نشان دادند. به همین دلیل لزوم اجرای تمرینات اختصاصی برای هر عضله در تکنیک‌های مختلف ضروری است.