بررسی اثر خستگی موضعی عضلات چهارسررانی بر طیف فرکانس الکترومایوگرافی عضلات اندام تحتانی در حرکت آبدولیوچاگی در مردان نخبه

نویسندگان

1 استادیار، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، گروه تربیت بدنی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، گروه تربیت بدنی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

3 دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

4 استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی

doi
چکیده

  طیف فرکانس الکترومایوگرافی از شاخص‌های مهم در شناسایی میزان خستگی در عضلات است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر خستگی موضعی عضلات چهارسررانی بر طیف فرکانس الکترومایوگرافی عضلات اندام تحتانی در حرکت آبدولیوچاگی در مردان نخبه بود. 14 تکواندوکار مرد با میانگین سنی 74/1 ± 50/24 سال با حداقل سه سال سابقۀ شرکت در مسابقات کشوری به‌صورت داوطلبانه و هدفمند با هماهنگی هیأت تکواندو استان اردبیل انتخاب شدند. از سیستم الکترومایوگرافی بدون سیم با 8 جفت الکترود سطحی دوقطبی برای ثبت فعالیت الکترومایوگرافی (نرخ نمونه‌برداری: 1000 هرتز) عضلات اندام تحتانی طی حرکات آبدولیوچاگی استفاده شد. از آزمون آماری تی ‌همبسته به‌منظور بررسی اختلاف درون‌گروهی استفاده شد (05/0≥P). نتایج نشان داد طیف فرکانس الکترومایوگرافی عضلۀ پهن داخلی (042/0=P، 93/0=d)، پهن خارجی (044/0=P، 90/0=d)، راست‌رانی (003/0=P، 18/1=d)، دوسررانی (020/0=P، 13/1=d)، نیمه‌وتری (029/0=P، 94/0=d) و سرینی میانی (023/0=P، 06/1=d) بعد از اعمال خستگی در مقایسه با قبل از اعمال خستگی کاهش معنا‌داری را نشان داد. نتایج نشان داد خستگی موضعی عضلات چهارسررانی، کاهش طیف فرکانس الکترومایوگرافی عضلات مفصل ران و سرینی میانی را در پی داشته است. اگرچه در عضلات درشت‌نئی قدامی و دوقلو این نتیجه به‌دست نیامد، این تفاوت را می‌توان به اختلافات موجود در بین عضلات از نظر رفتار حرکتی نسبت داد. به همین دلیل به مربیان و بازیکنان توصیه می‌شود به تمریناتی که سبب افزایش استقامت عضلات چهارسررانی و همسترینگ و سرینی میانی می‌شود، توجه داشته باشند.