فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

  زنان ورزشکار به‌دلیل هم‌فعالی کمتر بیشتر از مردان دچار آسیب‌دیدگی لیگامنت‌های زانو می‌شوند. هدف پژوهش حاضر تعیین اثر 4 هفته تمرین پلایومتریک بر میزان هم‌فعالی عضلات اندام تحتانی دختران فعال در مراحل مختلف پرش عمقی بود. تعداد 20 نفر از دانشجویان دختر تربیت بدنی (میانگین سن 63/0±8/21 سال، قد 05/0±64/1 متر، وزن 26/9± 98/56 کیلوگرم) به‌صورت تصادفی به دو گروه تجربی پلایومتریک (ده نفر) و کنترل (ده نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی، تمرین پلایومتریک را 4 هفتة متوالی هر هفته دو جلسه انجام داد. در پیش‌آزمون و پس‌آزمون، الکترومیوگرافی سطحی از عضلات درشت‌نی قدامی، دوقلوی داخلی، دوسررانی و راست‌رانی به‌عمل آمد. میزان هم‌فعالی عضلات ران و ساق پای برتر در حین 3 مرحله پرش عمقی از ارتفاع 20 سانتی‌متر محاسبه شد. از آنالیز کوواریانس برای بررسی اثر تمرین در سطح معناداری 05/0p≤ استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس تک‌متغیره با کنترل اثر پیش‌آزمون نشان داد که بین گروه تجربی و کنترل از لحاظ پس‌آزمون هم‌فعالی عضلات ران و ساق پا به‌ترتیب در مرحلة 2 (پیش فعالیت 14/ 0P= و 07/0= P)، مرحلة 3 (تماس 41/0 = P و 11/0= P) و مرحلة 4 (پرواز 65/0= P و 12/0= P) تفاوت معناداری دیده نشد. در گروه پلایومتریک میزان هم‌فعالی عضلات ران، روند افزایشی و عضلات ساق روند کاهشی را نشان داد. حرکات پلایومتریک رو به عقب فعالیت عضلات خلفی پا را افزایش دهد و به ثبات ACL کمک کند.