نقش PD-1/ PD-L1 و Anti-PD-1/ PD-L1 در پیشرفت و سرکوب سرطان
نویسندگان
1 دانشجوی ارشد ایمونولوژی، گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
2 استاد ایمونولوژی ،مرکز تحقیقات ایمونولوژی، پژوهشکده بوعلی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. استاد ایمونولوژی، گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
3 کارشناس ارشد انگل شناسی، گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
4 استادیار ایمونولوژی، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، پژوهشکده بوعلی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. استادیار ایمونولوژی، گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22038/mjms.2023.70469.4179چکیده
نقاط کنترل ایمنی (Immune checkpoints) مجموعه ای از گیرنده های تنظیمی می باشند که باعث کنترل پاسخ های ایمنی، حفظ تولرانس و هموستاز می شود. سلول های توموری می توانند با به خدمت گرفتن این نقاط از دسترس پاسخ های اختصاصی ضد تومورال بگریزند و گسترش پیدا کنند. از مهم ترین نقاط وارسی مسیر PD-1/PD-L1 است. PD-L1 توسط تمام سلول های توموری بیان شده و اتصال آن به PD-1 روی لنفوسیت های T سایتوتوکسیک (CTL) اختصاصی تومور، منجر به سرکوب CTL می شود. در واقع PD-L1 به عنوان یک فاکتور تومورزا عمل می کند که به طور چشمگیری تومورزایی و متاستاز را افزایش می دهد. همچنین میزان بیان PD-1 و PD-L1 یک بیومارکر پروگنوستیک در انواع تومورها می باشد و می تواند پیش آگهی بیماری را پیش بینی کند. در نتیجه یکی از جدیدترین و مهمترین روش های ایمونوتراپی سرطان برای ایجاد یک پاسخ ایمنی ضد تومورال قوی استفاده از مهارکننده های نقاط کنترل ایمنی (ICIs) و به طور ویژه مهارکننده های مسیر PD-1/PD-L1 است. از سال 2014 تاکنون هفت دارو برپایه آنتی بادی های مونوکلونال ضد PD-1 و PD-L1 توسط سازمان غذا و داروی آمریکا برای استفاده بالینی در طیف وسیعی از سرطان ها تایید گردیده است. شناخت مکانیسم های دقیق مسیر PD-1/PD-L1 به عنوان یک نقطه کنترل ایمنی مهم در سرطان مورد نیاز می باشد. مطالعه مروری حاضر به بررسی برهمکنش های این مسیر با سلول های توموری و همچنین تاثیر مهار کننده های PD-1/PD-L1 بر سلول های توموری می پردازد.
