چهارچوب هم‌افزایی در آموزش‌های مکان‌پایۀ علوم اجتماعی

نویسندگان

1 عضو هیات علمی گروه آموزش جغرافیا دانشگاه فرهنگیان تهران

doi
10.22034/ise.2024.16314.1095
چکیده

پیشینه و اهداف هم‌افزایی الگویی آموزشی برگرفته از رویکرد ساختن‌گرا است که بنیاد اصلی آن مبتنی بر برنامه‌ریزی گروهی و مشارکتی است. الگوی هم‌افزایی در آموزش دروس مکان‌محور به دلیل ساختار دادۀ مکانی آن، بیشترین کاربرد را دارد. بنیاد دروس مکان‌محور مبتنی بر محتوای جغرافیایی است. روش‌ها‌: این پژوهش با روش تفسیری مبتنی بر گردآوری اطلاعات از منابع کتابخانه‌ای اسنادی به بررسی روش هم‌افزایی آموزش دروس مکان‌محور رشتۀ آموزش علوم اجتماعی دانشگاه فرهنگیان پرداخته است. یافته‌ها: یافته‌ها نشان می‌دهد الگوی هم‌افزایی با اهرم مشارکتی خودراهبر، با تأکید بر کار گروهی دانشجو و تسهیل‌گری مدرس، می‌تواند در یادسپاری و تصویرسازی ذهنی داده‌های مکانی به شیوۀ مؤثری عمل نماید. پیاده‌سازی مدل هم‌افزایی متناسب با مراحل خود، به‌صورت گام‌به‌گام می‌باشد؛ بدین‌گونه که مدرس به‌عنوان تسهیل‌گر با توان هدایت‌گر، مشارکت‌محور، دانش‌گرا، اعتمادساز، انسجام‌بخش و هم‌افزا عمل می‌نماید. نتیجه‌گیری: هم‌افزایی با هدایت مدرس به شیوۀ خودراهبری گروهی با طی مراحل گروه‌بندی، تعریف، تسهیل‌گری، ایجاد هم‌افزایی، اعتباریابی، طبقه‌بندی، چرخش مفاهیم، اشتراک‌گذاری و ارزیابی، مطالب درسی مکان‌محور را آموخته، با تصویرسازی ذهنی، یادسپاری پایدار آن را کسب می‌کند.