نقش احساس تعلق به مدرسه در رابطۀ تعامل معلم-دانش آموز و تاب آوری تحصیلی در دانش آموزان
نویسندگان
1 دکتری مدیریت آموزشی، دانشگاه محقق اردبیلی اردبیل، ایران
2 دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه فرهنگیان یزد، ایران
3 کارشناسی ارشد، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
4 کارشناسی، علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22034/ise.2024.16830.1109چکیده
این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی احساس تعلق به مدرسه در رابطۀ بین تعامل معلم-دانشآموز و تابآوری تحصیلی در بین دانشآموزان متوسطۀ دوم طراحی شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی به روش معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری این پژوهش شامل دانشآموزان پسر مقطع متوسطۀ دوم شهرستان ثلاث باباجانی به تعداد 430 نفر بود که تعداد 205 نفر با استفاده از روش نمونهگیری دردسترس، بهعنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامۀ تعامل معلم-دانشآموز موری و زواک (2011)، پرسشنامۀ احساس تعلق به مدرسۀ بری، بتی و وات (2004) و پرسشنامۀ تابآوری تحصیلی مارتین (2006) استفاده شد. برای تجزیهوتحلیل دادهها از روشهای آمار توصیفی و استنباطی تحت نرمافزار اسپیاساس نسخۀ 23 و برای بررسی برازش مدل پژوهش نیز از نرمافزار اسمارت پیالاس استفاده شد. نتایج تحلیل دادهها نشان داد تعامل معلم-دانشآموز بر تابآوری تحصیلی تأثیر مثبت و مستقیم دارد، احساس تعلق به مدرسه بر تابآوری تحصیلی تأثیر مثبت و مستقیم دارد و تعامل معلم-دانشآموز بر احساس تعلق به مدرسه تأثیر مثبت و مستقیم دارد؛ همچنین تابآوری تحصیلی در رابطۀ بین تعامل معلم-دانشآموز و تابآوری تحصیلی نقش میانجی دارد؛ بنابراین میتوان گفت که تعامل معلم-دانشآموز و احساس تعلق به مدرسه از متغیرهای مهم و مؤثر بر تابآوری تحصیلی است که لازم است مورد توجه پژوهشگران حوزۀ تعلیم و تربیت قرار گیرد و برای طراحی اقدامات پیشگیرانه در جهت افزایش تابآوری تحصیلی مورد استفاده قرار گیرد.