تأثیر تمرین تناوبی و تداومی بر برخی از نشانگران آپوپتوز در بافت قلب موشهای صحرایی
نویسندگان
1 دانشیار،گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران
2 استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد لارستان، دانشگاه آزاد اسلامی، لارستان، ایران
4 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد لارستان، دانشگاه آزاد اسلامی، لارستان، ایران
doi
چکیده
آپوپتوز فرایندی بسیار سازمانیافته و برنامهریزیشده است که نقش حیاتی در نظارت بر انواع رویدادهای سلولی غیرپاتولوژیک دارد، با وجود این تأثیر فعالیتهای ورزشی با شدتهای مختلف بر آپوپتوز هنوز بهطور کامل شناختهشده نیست. هدف مطالعة حاضر بررسی اثر تمرین تناوبی و تداومی بر برخی از نشانگران آپوپتوز در بافت قلب موشهای صحرایی بود. 20 سر موش صحرایی بهطور تصادفی در چهار گروه کنترل هفتۀ اول، کنترل هفتۀ آخر، تمرین تناوبی و تمرین تداومی تقسیم شدند. تمرینات تناوبی به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه 8-2 اینتروال با شدت 110-85 درصد حداکثر سرعت دویدن و تمرینات تداومی به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته 40-16 دقیقه معادل 60-55 درصد حداکثر سرعت دویدن انجام گرفت. بهمنظور تجزیهوتحلیل یافتههای تحقیق از آزمونهای آماری t مستقل وMANOVA در نرمافزار SPSS استفاده شد (05/0≥P). سطوح بیان ژنی Bax، کاسپاز9 و نسبت Bax به Bcl-2 در گروههای تمرین تداومی و تمرین تناوبی بهطور معناداری پایینتر از گروه کنترل هفتة آخر بود (05/0≥P)؛ سطوح بیان ژنیBcl-2 در گروه تمرین تناوبی بهطور معناداری بالاتر از گروه کنترل هفتة آخر بود (05/0≥P) تفاوت معناداری در سطوح بیان ژنیBcl-2 ، کاهش Bax، کاسپاز9 و نسبت Bax به Bcl-2 در گروههای تمرین تناوبی و تمرین تداومی وجود نداشت (05/0≤P). بهنظر میرسد تمرین تناوبی و تداومی تأثیرات یکسانی بر سازگاریهای ضد آپوپتوز سلول در بافت قلب موشهای صحرایی نر نژاد اسپراگدوالی دارد.