مناسب سازی محیط های شهری برای گروه‌های آسیب پذیر (مطالعۀ موردی: معلولین و جانبازان شهر روانسر)

نویسندگان

1 گروه جغرافیا، دانشگده علوم اجتماعی ، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 گروه جغرافیا، بخش علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور ، ایران

doi
چکیده

مناسب سازی محیط شهری ابزار مطلوبی در جهت رسیدن به فرصت‌های برابر برای استفاده و حضور همة افراد جامعه در محیط شهری می‌باشد. زیرا که دسترسی به محیط های شهری یکی از شرایط لازم کیفیت فضاهای شهری محسوب می‌شود. شهر روانسر در استان کرمانشاه مرکز مراودات حدود 700 نفر معلول تحت پوشش اداره بهزیستی است. لزوم برنامه‏ریزی و اهتمام به نیازهای این قشر آسیب پذیر اجتماعی یکی از ضرورت های اساسی مطالعه حاضر است. هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی وضعیت موجود فضاهای شهری روانسر برای استفادۀ گروه‌های آسیب‏پذیر(معلولین و جانبازان) است. روش پژوهش این مقاله توصیفی- تحلیلی است که جمع آوری اطلاعات آن از طریق روش‌های کتابخانه‌ای و میدانی با بهره گیری از مشاهده، پرسشنامه و مصاحبه انجام شده است. همچنین برای تجزیه و تحلیل اطلاعات، از آزمون T تک نمونه ای و آزمون فریدمن از طریق نرم افزار Spssاستفاده شد. یافته‌ها نشان می دهد که به غیر از رضایت از دسترسی آسان به مراکز مذهبی، میزان رضایت از شاخص‌های مورد سؤال در حد مطلوبی قرار ندارد. همچنین از نظر پاسخگویان، از جملۀ مهمترین مشکلات محدوده شهر ایجاد مشکل در پیاده‌رو مواقع آبگرفتگی و نیز نامناسب بودن کف سازی پیاده‎روها می‌باشد.

کلیدواژه‌ها