مطالعه تجارب زیسته منتورها از مرحله خاتمه (جدایی) منتورینگ در مراکز آموزش عالی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، پردیس بین المللی کیش، دانشگاه تهران، کیش،ایران
2 دانشیار گروه رهبری و سرمایه انسانی دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی دانشکدگان مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: فرآیند منتورینگ در آموزش عالی نقش مهمی در توسعه حرفهای و شخصی دانشجویان و اعضای هیئت علمی دارد، اما مرحله خاتمه یا جدایی این رابطه، اغلب کمتر مورد بررسی قرار گرفته و میتواند بر تجربه منتورها تأثیرات قابل توجهی داشته باشد. این مطالعه با هدف بررسی و تبیین تجارب زیسته منتورها در مرحله خاتمه منتورینگ در دانشگاههای علوم پزشکی تهران انجام شد. روششناسی: این مطالعه با رویکرد کیفی و مبتنی بر پدیدارشناسی تفسیری ون منن انجام شد و دادهها از طریق ۱۵ مصاحبه نیمهساختاریافته با منتورهای دارای تجربه مستقیم از خاتمه رابطه جمعآوری و با استفاده از نرمافزار مکسکیودیاِی تحلیل شدند. یافتهها: تحلیل دادههای پژوهش نشان داد که خاتمه رابطه منتورینگ پدیدهای چندلایه و معنادار است که هم بهعنوان مرحلهای تحولی برای بازاندیشی و یادگیری و هم بهعنوان فرصتی برای رشد و بازتعریف نقشهای حرفهای و فردی منتورها و منتیها درک میشود. این مرحله شامل ابعاد عاطفی، مدیریتی و سازمانی بوده و نحوه مدیریت آن توسط منتور، برنامهریزی، حمایتهای سازمانی و تعامل پس از خاتمه نقش کلیدی دارد. پژوهش حاضر نشان داد که خاتمه رابطه منتورینگ نه تنها پایان رابطه، بلکه فرصتی برای تحول فردی، بازتعریف نقشها و تقویت شبکههای حرفهای محسوب میشود. نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه نشان میدهد که مرحله خاتمه رابطه منتورینگ فرصتی مهم برای تحول فردی و بازتعریف نقشهای حرفهای منتورها و منتیها است. بنابراین، مدیران مراکز آموزش عالی میتوانند با برنامهریزی مناسب، فراهم کردن حمایتهای سازمانی، آموزش منتورها در مدیریت عاطفی و حرفهای این مرحله و تسهیل تعاملات پس از خاتمه، نهتنها تجربه منتورینگ را بهبود بخشند، بلکه شبکههای حرفهای و توسعه ظرفیتهای انسانی را تقویت کنند. این اقدامات به افزایش رضایت شغلی منتورها، بهرهوری سازمانی و پایداری روابط حرفهای کمک میکند.
