فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

  بالا بردن آستانۀ بی‌هوازی به کاهش انباشت لاکتات، به تعویق انداختن خستگی و بهبود عملکرد ورزشی منجر می‌شود؛ بنابراین هدف از مطالعۀ حاضر بررسی تأثیر مکمل‌دهی حاد ال-کارنیتین بر آستانۀ بی‌هوازی طی فعالیت بیشینه در دوندگان دانشگاهی بود. بدین‌منظور 12 دوندۀ تمرین‌کردۀ دانشگاهی با سابقۀ تمرینی حداقل 3 سال با میانگین سن: 93/2±33/23 سال، وزن: 21/7±00/66 کیلوگرم، قد: 49/6±00/176 سانتی‌متر و شاخص تودۀ بدن: 35/1±27/21 کیلوگرم بر مترمربع داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و به‌طور تصادفی به دو گروه مکمل و دارونما تقسیم شدند. طرح مطالعه به‌صورت متقاطع و دوسوکور بود. 90 دقیقه پیش از اجرای پروتکل ورزشی دو گرم ال-کارنیتین به گروه مکمل و به گروه کنترل پلاسیبو داده شد. نمونه‌گیری خونی پیش و پس از اتمام پروتکل ورزشی کانکانی به‌منظور سنجش تغییرات لاکتات خون انجام گرفت. به‌منظور برآورد نسبت تبادل تنفسی و نقطۀ شکست ضربان قلب از دستگاه گاز آنالایزر استفاده شد. پس از یک دورۀ هفت‌روزه جای گروه‌ها تغییر کرد و مراحل پیشین مجدداً تکرار شد. به‌منظور تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی LSD در سطح معناداری کمتر از 05/0 استفاده شد. نتایج مطالعۀ حاضر نشان داد مکمل‌دهی ال-کارنیتین، سبب بهبود چشمگیر در مدت زمان (001/0P=) و مسافت طی‌شده تا آستانۀ بی‌هوازی (001/0P=)، نسبت تبادل تنفسی (001/0P=)، تجمع لاکتات (001/0P=) در مقایسه با گروه دارونما شد؛ اما تأثیر زیادی در به تعویق انداختن نقطۀ شکست ضربان قلب (173/0P=) در سرعت‌های بالاتر نداشت. با توجه به نتایج می‌توان نتیجه گرفت که مکمل‌دهی حاد ال-کارنیتین موجب به‌تعویق انداختن خستگی و نیز بهبود عملکرد ورزشی دوندگان می‌شود.