ارزیابی مسئولیت مدنی و مقررات ایمنی در پیشگیری از فعالیتهای خطرآفرین
نویسندگان
1 دانشیار، عضو هیأت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری دانشکده حقوق خصوصی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22106/jlj.2017.29207چکیده
جبران خسارت هرچند مهمترین هدف مسئولیت مدنی در ارتباط با زیاندیده است، اما تنها هدف نیست و در کنار این غایت اصلی، مسئولیت مدنی در بازدارندگی واردکنندگان زیان و پیشگیری از وقوع حوادث در آینده نیز مؤثر است. با توجه به ماهیت واکنشی و پسینی مسئولیت مدنی و محدودیتهای آن در تحقق پیشگیری و نیز اهمیت اقدامات کنشی (پیشینی) و پیشگیرانه، به خصوص در رابطه با حوادث فوقالعاده خطرناک و حوادثی که زیاندیدگان بسیاری دارد، عدهای از صاحبنظران بر این باورند که از طرق دیگر مثل مقررات نظارتی و ایمنی، بهتر میتوان به غایت پیشگیری نایل شد. به همین دلیل امروزه در بسیاری از نظامهای حقوقی تبلور اقدامات پیشگیرانه از طریق تدابیر حقوق عمومی و وضع مقررات ایمنی و نظارتی برای تحقق ایمنی شهروندان، به ابزاری اثربخش در کنترل فعالیتهای خطرآفرین بدل گردیده است. در مقاله پیش رو تلاش شده است تا نقش این دو ابزار حقوقی در پیشگیری از فعالیتهای خطرآفرین مورد ارزیابی قرارگیرد. بررسی نگارندگان نشان میدهد که در کنار محدودیتهای مسئولیت مدنی در پیشگیری از فعالیتهای خطرآفرین، مقررات ایمنی نیز با محدودیتهایی مواجه است و همین امر، بهکارگیری هر دو شیوه را در بسیاری از موارد اجتنابناپذیر ساخته است.
