مدل عوامل توسعه پایدار مبتنی بر ارتقای ارزش در صنعت ساخت‌وساز تاسیسات نظامی

نویسندگان

1 استاد، گروه مدیریت صنعتی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

2 دانشجوی دکتری گروه مدیریت صنعتی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی،تبریز، ایران

3 استادیار گروه مدیریت صنعتی، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران

doi
چکیده

زمینه و هدف: روند ارتقای ارزش به‌عنوان یک نهاد کنترل‌کننده که پروژه را به سمت اتخاذ یک رویکرد جامع هدایت می‌کند، امکان درک کیفیت پروژه از طریق رویکرد توسعه پایدار را فراهم می­آورد. بر این اساس، در این پژوهش به شناسایی عوامل توسعه پایدار مبتنی بر ارتقای ارزش در صنعت ساخت و ساز نظامی پرداخته می‌شود.روش‌شناسی: این تحقیق از ‏نظر هدف،  بنیادی و به لحاظ روش جزء نوع تحقیقات آمیخته است. در بخش کیفی از راهبرد تحلیل مضمون و در بخش کمی از راهبرد پیمایش استفاده شد.‏‎ جامعه آماری بخش کیفی شامل 25 نفر از خبرگان فعال صنعت ساخت و ساز ساختمانی و در بخش کمی نیز شامل مدیران ارشد شرکت‌های فعال در حوزه ساخت و ساز دفاعی بود. نمونه آماری از طریق رابطه کوکران تعداد 381 نفر تعیین شد که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. در بخش کیفی از ابزار مصاحبه‌های نیمه ساختار یافته  و در بخش کمی از پرسشنامه محقق‌ساخته برای گرداوری داده‌ها استفاده شد. تحلیل داده‌های کیفی از طریق کدگذاری و تحلیل داده‌های کمی از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری در قالب نرم افزار PLS انجام شد.یافته‌ها: نتایج تحقیق حاکی از شناسایی 58 مضمون فراگیر در قالب 16 مضمون سازمان دهنده و 5 مضمون فراگیر شامل (‏کیفیت سازمان‌دهی ساختارها، کیفیت عوامل انسانی‏، ثبات و وحدت رویه‌ در سطوح کلان سیاسی-‏اقتصادی، نظارت و مدیریت ‏عملکرد مبتنی بر ارتقای پایداری ‏و التزام بر فرایند محوری) بود. ‏ نتیجه‌گیری: به کارگیری عوامل الگوی نهایی پژوهش از سوی شرکت‌های عمرانی موجب ارتقای ارزش در صنعت ساخت و ساز و تحقق اهداف توسعه پایدار در کشور می‌شود.