اثربخشی درمان هیجانمدار بر عدم تحمل بلاتکلیفی و بخشودگی در زنان متأهل خیانت دیده
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران (نویسنده مسئول)
2 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین. ایران
3 کارشناسی روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران.
4 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد الکترونیکی. ایران
doi
چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی درمان هیجانمدار بر عدم تحمل بلاتکلیفی و بخشودگی در زنان متأهل خیانت دیده انجام شد.روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان خیانت دیده مراجعهکننده به کلینیکهای مشاوره شــهر قم در سال 1402 بود. از بین این افراد تعداد 30 نفر به روش نمونهگیری در دسـترس و با توجه به ملاکهای ورود و خروج انتخاب شدند؛ و بهصورت تصادفی در گروه آزمایش و گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. شرکتکنندگان در مراحل پیشآزمون و پسآزمون مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی (IUS) و مقیاس بخشودگی بین فردی (IFI) را تکمیل کردند. گروه آزمایشی برنامه آموزش مبتنی بر درمان هیجانمدار را در 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت کردند. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS-24 و آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره با رعایت مفروضههای آماری انجام شد.نتایج: نتایج نشان داد که درمان هیجانمدار بر عدم تحمل بلاتکلیفی و بخشودگی در زنان متأهل خیانت دیده بهطور معناداری اثربخش است (001/0≥ P).نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش میتوان گفت که رویکرد هیجانمدار، درمانی اثربخش در جهت عدم تحمل بلاتکلیفی و بخشودگی زنان متأهل خیانت دیده میباشد.