الگوی تاب‌آوری مبتنی بر سازگاری اجتماعی و خودکارآمدی خانواده‌های نظامی

نویسندگان

1 مدرس دانشگاه، گروه مدیریت، دانشکده فرماندهی و مدیریت، دانشگاه امام علی (ع)، تهران، ایران.

2 مدرس دانشگاه، گروه علوم اجتماعی، دانشکده فرماندهی و مدیریت، دانشگاه امام علی (ع)، تهران، ایران

doi
چکیده

زمینه و هدف: تاب‌آوری خانواده، چالش مهمی است که سازمان‌های دفاعی با آن مواجه هستند. این موضوع با روش‌های مختلف از جمله سخنرانی‌ها و بحث‌های گروهی و تمرین نقش‌آفرینی قابل مدیریت است. بر این اساس، در این پژوهش به الگوی تاب‌آوری مبتنی بر سازگاری اجتماعی و خودکارآمدی خانواده‌های نظامی پرداخته می‌شود. روش‌شناسی: این پژوهش از حیث گردآوری داده‌ها، توصیفی- پیمایشی و از نظر هدف، پژوهشی کاربردی است که به روش آمیخته اکتشافی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه خبرگان دانشگاهی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود و با استفاده از روش نمونه‌گیری گلوله برفی، تعداد 15 نفر انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها در بخش کیفی مصاحبه‌های نیمه‌ساختار یافته و در بخش کمی شامل پرسشنامه محقق‌ساخته بود. یافته‌ها: با مقوله‌بندی و دسته‌بندی معیارهای نهایی، تعداد 120 مؤلفه و 7 بعد حاصل گردید. در گام کمی با اجرای تکنیک دلفی فازی در دو مرحله اقدام به غربالگری و اعتبارسنجی مؤلفه‌ها شد. در مرحله اول تعداد 10 مؤلفه حذف شد ولی در مرحله دوم  هیچ کدام از مؤلفه‌ها حذف نشد. بر اساس تحلیل داده‌‌های پژوهش، کاربرد آموزش مؤلفه‌های تاب‌آوری در فضای کار برای خانواده‌های نظامی‌ می‌تواند در ارتقاء مؤلفه‌های تاب‌آوری، سازگاری اجتماعی و خودکارآمدی و همچنین افزایش آگاهی و بالا بردن میزان تاب‌آوری، سازگاری اجتماعی و خودکارآمدی آن‌ها موثر واقع گردد. نتیجه‌گیری: الگوی تاب‌آوری این پژوهش می‌تواند به‌عنوان یک چارچوب نظری علمی و پایه برای خانواده‌های نظامی مورد استفاده قرار گیرد. یافته‌‌های پژوهش می‌تواند به عنوان مبنایی برای ارتقای تاب‌آوری خانوده‌های کارکنان نظامی استفاده شود.