ارزیابی ویژگیهای میراث جغرافیایی و بیوژئوتوریستی مناظر به منظور توسعۀ بومگردی در تالابهای بینالمللی هرمزگان
نویسندگان
1 استادیار برنامهریزی و مدیریت محیط، گروه علوم جغرافیایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران
2 کارشناسی ارشد اکوتوریسم، دانشگاه هرمزگان، هرمزگان، بندرعباس، ایران
3 استادیار گروه علوم جغرافیایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران
4 عضو هیات علمی گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه هرمزگان، هرمزگان، بندرعباس، ایران
doi
10.22034/jdmal.2024.2025472.1457چکیده
در توسعه صنعت گردشگری، سریعترین رشد در بخش بومگردی (اکوتوریسم) بوده که بین 2.5 تا 7% سریعتر از دیگر بخشهای گردشگری توسعهیافته است. تالابهای ایران با سطحی حدود ha3 میلیون یکی از مهمترین مکانهای گردشگری کشور هستند. در این میان تالاب آذینی با وسعت ha28000بهعنوان تالاب گرمسیری در بیابان ساحلی شرق استان هرمزگان بهواسطه داشتن مناظر زیبا، موقعیت خاص جغرافیایی، زیستگاه غنی پرندگان و جانوران، از جاذبههای بیوژئوتوریستی ویژهای برخوردار است. پژوهش حاضر باهدف ارزیابی ویژگیهای میراث جغرافیایی و بیوژئوتوریستی سیمای طبیعی تالابهای بینالمللی هرمزگان بهمنظور توسعه بومگردی تالابی انجام شد. با استفاده از روش ترکیبی اسنادی-میدانی تالاب بینالمللی آذینی واقع در شهرستان سیریک استان هرمزگان، مناظر سطحبندی و 8 معیار فاصله از محدودۀ حفاظتشده تالاب، دسترسی به شبکه برق، فاصله از جاده اصلی، کاربری و پوشش اراضی، فاصله از مراکز انتظامی، تنوع و تعدد جاذبه مناظر، دسترسی به نقاط جمعیتی و فاصله از گسل در نظر گرفته و با استفاده از مدل FUZZY-ANP محدوده از نظر تناسب مناظر پهنهبندی شد. یافتههای پژوهش نشان داد که سطحبندی تناسب توسعۀ گردشگری قلمرو انتخابی حاکی از آن بود که از کل وسعت محدوده، حدود 31% آن یا Km2117 دارای شرایط تناسب مطلوب، 36% آن(Km2136) دارای شرایط تناسب متوسط و 33% (Km2123) دارای وضعیت نامناسب است. با توجه به یافتههای پژوهش باید گردشگری تالاب، متناسب با ظرفیت برد منطقه همزمان با آموزش استفاده از طبیعت و حفظ محیطزیست توسعه یابد.