مقایسه تاثیر فعالیت هوازی بیشینه بر تغییرات آنتی اکسیدانی و ایمونوگلوبولین A بزاقی در مردان میانسال ورزشکار و غیر ورزشکار
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت ، ایران
2 استاد بیوشیمی، دانشکده علوم، دانشگاه گیلان، رشت ، ایران
3 استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت ، ایران
doi
چکیده
فعالیتهای بدنی نقش مهمی در پیشگیری، به تأخیر انداختن و درمان مشکلات ناشی از فرآیند پیری و بهبود کیفیت زندگی دارند. هدف از این تحقیق، اندازهگیری شاخصهای سیستم دفاع آنتی اکسیدانی و ایمونولوژیکی برای درک اثر فعالیت ورزشی هوازی بود. 12 ورزشکار مرد (سن 95/4±7/51 سال، وزن 51/4±5/67 کیلوگرم، شاخص توده بدن 92/0±93/23 کیلوگرم بر مترمربع) و 12 غیرورزشکار مرد (سن 28/3±91/52 سال، وزن 12/5±35/72 کیلوگرم، شاخص توده بدن 89/0±58/25 کیلوگرم بر مترمربع)، به صورت تصادفی هدفمند انتخاب شدند. آزمون تعدیل شده 20 متر شاتل ران برای فعالیت هوازی وامانده ساز مورد استفاده قرار گرفت. فعالیت آنزیم های سوپراکسیداز دیسموتاز(SOD) ، کاتالاز (CAT)، پراکسیداز (POD) و همچنین ایمونوگلوبولین A بزاقی قبل، بلافاصله بعد و یک ساعت بعد ازتمرین هوازی بیشینه اندازه گیری شد.بر اساس نتایج، فعالیت آنزیمهای آنتی اکسیدانی در هر دو گروه بلافاصله بعد از فعالیت و هم چنین یک ساعت بعد از فعالیت، افزایش معناداری نسبت به قبل از فعالیت داشت. از طرفی، در هر دو گروه ورزشکار و غیر ورزشکار، تفاوت معنا دار بین مقدار ایمونوگلوبولین A قبل و بعد از تمرین ملاحظه نشد. در حالت ریکاوری نیز فعالیت آنزیم های CAT و SOD در گروه ورزشکار نسبت به غیر ورزشکار افزایش معناداری نشان دادند. به نظر می رسد که سابقه فعالیت ورزشی منظم در افراد ورزشکار میتواند باعث سازگاری بهینه و افزایش توان سیستم دفاعی آنتی اکسیدانی در مقابله با فشار اکسایشی گردد.