الگوی موانع توسعه نظام دورکاری در راستای ارتقای نظام اداری
نویسندگان
1 استادیار گروه حسابداری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استادیار گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 استادیار، دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری، تهران، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: گسترش گونههای مختلف فعالیتهای مجازی از جمله دورکاری از پدیدههای نوظهور همزمان با عصر اطلاعات است که نهادینهسازی آن همواره با موانعی روبرو بوده است. در این تحقیق به شناسایی موانع توسعه نظام دورکاری در سازمان دولتی به منظور ارائه خدمات مطلوب در راستای ارتقای نظام اداری پرداخته شد. روششناسی: تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر مسیر توصیفی و پیمایشی بود. جامعه آماری تحقیق شامل 556 نفر از کارکنان سازمان دولتی بود. با استفاده از روش نمونهگیری طبقهای- تصادفی و فرمول نمونهگیری کوکران تعداد 290 نفر به عنوان حجم نمونه تعیین شدند. برای جمعآوری دادههای تحقیق از پرسشنامه محقق ساخته استفاده گردید. دادههای پژوهش استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری و آزمون تی تحلیل شدند. یافتهها: نتایج تحقیق نشان داد که موانع فنی، موانع مالی، موانع فرهنگی-اجتماعی، موانع مدیریتی، موانع قانونی-سیاسی از موانع توسعه نظام دورکاری در جامعه آماری پژوهش بودند محسوب میشوند. همچنین، عامل فنی در بین موانع دارای بیشترین اهمیت بود. بعد از آن به ترتیب عامل مالی و عامل فرهنگی-اجتماعی، عامل مدیریتی و عامل قانونی-سیاسی در اولویتهای بعدی قرار داشتند. نتیجهگیری: الگوی نهایی پژوهش حاضر میتواند راهنمای عمل مدیران برای برنامهریزی و اقدام موثر برای تحقق اهداف نظام دورکاری و ارتقای نظام اداری قرار گیرد. این الگو موجب سرمایهگذاری هدفمند و ارتقای کارایی اجرای برنامهها خواهد شد.
