ارائه چارچوبی برای تاب آوری صنعت هوانوردی کشور
نویسندگان
1 استاد گروه مدیریت، دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه قم، قم، ایران
2 گروه مدیریت، دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22034/jmi.2025.522691.3206چکیده
صنعت هوانوردی، به عنوان یکی از زیرساختهای حیاتی حملونقل کشور نقش تعیین کنندهای در پایداری اقتصادی و تداوم خدمات در شرایط بحرانی دارد. پژوهش حاضر از نظر جهتگیری، کاربردی بوده و از حیث روششناسی، یک مطالعه کمی است. جامعه نظری پژوهش،مدیران و متخصصان صنعت هوانوردی بوده و نمونه گیری به صورت متفاوتی انجام شد. دو گام نخست، از طریق مرور پیشینه و مصاحبه با خبرگان، 22 عامل شناسایی شد. در ادامه با بکارگیری روش دلفی فازی، عوامل پژوهش غربال شدند. 9 عامل دارای عدد دیفازی مطلوبی بودند و برای اولویتبندی نهایی انتخاب شدند. عوامل غربال شده با روش واسپاسفازی ارزیابی شدند. یافتهها نشان داد که عوامل تقویت و توسعه استارتاپهای فعال در صنعت هوانوردی، همکاری با شرکتهای فناور در انتقال دانش و توسعه زیرساختهای فناوری اطلاعات در شرکتهای هواپیمایی به ترتیب از بالاترین اولویت برخوردارند. براساس نتایج بدست آمده، پیشنهاد میشود تمرکز سیاستگذاران بر توسعه زیستبوم نوآوری، ارتقاء زیرساختهای فناورانه و توانمدسازی سرمایه انسانی متخصص در جهت افزایش تاب-آوری بلندمدت این صنعت باشد.