مقایسه اثر دو شیوه تمرین شنای استقامتی و مکمل ویتامین C بر بیومارکرهای تخریب کبدی رت های نر ویستار
نویسندگان
1 دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
چکیده
هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر حمایتی مکمل ویتامینC، بر تغییرات بیومارکرهای تخریب کبدی ناشی از تمرین شنای استقامتی و واماندهساز در سرم رتهای نر ویستار میباشد. بدین منظور تعداد 36 سر رت نر نژاد ویستار در محدودۀ 250 تا300 گرم بطور تصادفی به شش گروه: 1- واماندهساز، 2- واماندهساز با ویتامینC، 3- استقامتی، 4- استقامتی با ویتامینC، 5- کنترل، 6-کنترل با ویتامینC، تقسیم شدند. در هر جلسه گروههای استقامتی یک ساعت، واماندهساز سه ساعت، 5جلسه در هفته و به مدت ده هفته شنا کردند. مکمل ویتامینC (mg/kg 100)، یک هفته پیش از شروع پروتکل تمرینی آغاز و تا پایان هفتۀ دهم ادامه یافت. جهت برآورد شاخصها ALT، AST وALP ، نمونهگیری خونی از سیاهرگ زیرین انجام شد. آنالیز دادهها توسط ANOVA یکطرفه، تست توکی با سطح معناداری 05/0 >α انجام شد.نتایج نشان دادند سطوح ALT گروه واماندهساز بامکمل (02/0=P ) و گروه استقامتی بامکمل (005/0=P) ، کاهش معناداری نسبت به گروه واماندهساز داشتند. سطوح AST گروه استقامتی بامکمل نیز، در مقایسه با گروه کنترل بامکمل (03/0=P) ، و گروه واماندهساز (04/0=P) کاهش داشت. همچنین سطوح ALP گروه استقامتی با مکمل نسبت به گروه واماندهساز کاهش یافت (03/0=P). در نتیجه مصرف مکمل ویتامینC، منجر به کاهش سطوح آسیب کبدی در گروه های تمرینی به خصوص تمرین استقامتی می گردد.