ارزیابی راهکار کاربرد متانول برای افزایش مقاومت به خشکی گلرنگ (.Carthamus tinctorius L) در مناطق بیابانی ایرانشهر
نویسندگان
1 استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، ایران
doi
10.22034/jdmal.2021.535436.1343چکیده
کمبود آب یکی از عوامل محدود کننده کشاورزی در نواحی خشک و بیابانی کشور است. کشت گیاهان متحمل به خشکی نظیر گلرنگ (.Carthamus tinctorius L) و بهکارگیری روشهایی مانند بهرهگیری از متانول برای افزایش مقاومت به خشکی این گیاهان راه حل مناسبی برای توسعۀ کشاورزی در این مناطق است. بدین منظور آزمایشی بهصورت کرتهای خردشده در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 1399-1398 در شهرستان ایرانشهر به اجرا درآمد. فاکتور اصلی شامل تیمارهای تنش در سه سطح بدون تنش، تنش ملایم و تنش شدید بود؛ فاکتور فرعی نیز از چهار سطح متانول شامل بدون محلولپاشی بهعنوان شاهد و محلولپاشی 10، 20 و 30% حجمی متانول تشکیل شد. نتایج نشان داد که بیشترین مقدارهای صفتهای مورد بررسی از تیمار بدون تنش و محلولپاشی 30% حجمی متانول بهدست آمد. البته برای صفتهای وزن هزار دانه، عملکرد دانه و روغن بین محلولپاشی 30 و 20% حجمی متانول تفاوت آماری معنیداری مشاهده نشد. همچنین برای تمامی صفتهای مورد بررسی بین تیمار بدون تنش و عدم استفاده از متانول یا شاهد، با تیمار تنش ملایم و محلولپاشی 30% حجمی متانول تفاوت آماری معنیداری ملاحظه نشد. کمترین مقدار صفتهای مورد بررسی نیز از تیمار تنش شدید و بدون محلولپاشی حاصل شد.