راهبردها و سازوکارهای بهبود اثربخشی همکاری صنعت و دانشگاه در ایران و تاثیر آنها بر سطوح ششگانه همکاری طرفین
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، مدیریت سازمانهای دولتی گرایش سیاستگذاری عمومی، دانشکده مدیریت، اقتصاد و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایران
3 دانشیار گروه مدیریت بهرهوری و پروژه دانشکده مهندسی صنایع، دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایران
4 استاد، مجتمع دانشگاهی برق و مهندسی سایبرنتیک دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران
doi
10.22034/jmi.2024.463855.3112چکیده
پژوهش حاضر با هدف شناسایی راهبردهای و سازوکارهای بهبود اثربخشی همکاری دانشگاه و صنعت در ایران و تعیین میزان تاثیر آنها برسطوح ششگانه همکاری طرفین انجام شده است. این پژوهش از منظر رویکرد، روش آمیخته و از نوع اکتشافی است. در مرحلهی کیفی، از روش فراترکیب هفت مرحلهای سندلوسکی و باروسو استفاده شد. مرحله کمی با روش توصیفی - پیمایشی، یعنی نظرسنجی از خبرگان و با استفاده از پرسشنامه الکترونیک انجام شد. بررسی محتوایی 198 مقاله نشان داد که در سالهای اخیر، پژوهشگران از انجام پژوهشهای آسیبشناسی و تحلیلی به ارائه الگوی همکاری صنعت و دانشگاه سوق یافتهاند. بنابراین 32 مقاله ارائه الگو، انتخاب و با استفاده از روش فراترکیب راهبردها و سازوکارهای بهبود اثربخشی همکاری صنعت و دانشگاه در ایران، احصاء شد. در بخش کمی پژوهش، اولویتبندی میزان تاثیر راهبردها و سازوکارها بر سطوح همکاری طرفین با استفاده از آزمون آماری فریدمن انجام شد. بر اساس نتایج این پژوهش مشخص شد در سطوح یک، دو و سه همکاری صنعت و دانشگاه در ایران که روابط فردی نقشآفرین و محور اصلی است، اتخاذ راهبردهای جدید و سازوکارهای تسهیلگر و حمایتگر مانند شناسایی بازیگران کلیدی، شناسایی ذینفعان اصلی، ایجاد کانونهای پژوهشی و تحقیقاتی بیشترین تاثیر را بر همکاری طرفین دارد. همچنین در سطوح چهار، پنج و شش همکاری که روابط سازمانی محور اصلی میباشد، اتخاذ راهبردهای جدید و سازوکارهای نظاممندکردن همکاری مانند ارتقای فرهنگ همکاری مشترک، ایجاد نظام تامین مالی پایدار، ایجاد زیستبوم همکاری مشترک داناییمحور و ایجاد نظام همکاری مشترک پژوهشی و تحقیقاتی بیشترین تاثیر بر همکاری طرفین رادارد.
