فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در این پژوهش، هیدروژل‌های ژلاتین/کیتوسان/اکسید روی به‌روش ریخته‌گری محلول پلیمری در ترکیب با روش خشک‌کردن انجمادی تهیه و تأثیر افزودن 5/1 درصد وزنی نانوذرات اکسید روی بر ویژگی‌های ریزساختاری و فیزیکی ـ شیمیایی داربست‌های کراس‌لینک ‌شده یا 5/1 درصد وزنی جنیپین مطالعه شد. آنالیز تبدیل فوریه‌ مادون قرمز نشان‌دهنده‌ برهم‌کنش‌های فیزیکی پلیمر و اکسید روی بود. با افزودن اکسید روی، میزان تخلخل هیدروژل‌ها از حدود 93 به 94 درصد افزایش یافت (05/0 > P). تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) داربست‌های نانوکامپوزیتی، نشان‌دهنده‌ تشکیل ریزساختار متخلخلی از حفرات مشخص به‌هم‌پیوسته با متوسط اندازه‌ حفرات 200 میکرون بود. توانایی جذب آب هیدروژل‌های ژلاتین/کیتوسان در دمای اتاق و دمای 37 درجه‌ سلسیوس با افزودن اکسید روی، به‌ترتیب، از 1043 به 988 و از 1206 به 1040درصد کاهش یافت، اما افزایش قابل‌توجهی در سرعت تورم اولیه‌ آن‌ها دیده شد. با افزودن نانوذرات، تخریب برون‌تنی داربست‌ها سریع‌تر رخ داد. با توجه به یافته‌های این پژوهش، هیدروژل‌های ژلاتین/کیتوسان/اکسید روی، که ویژگی‌های ریزساختاری مطلوب (یعنی، توزیع یکنواختی از حفرات به‌هم‌پیوسته) و سرعت تورم اولیه‌ بالایی دارد، به‌منزله بستری بالقوه برای استفاده در سامانه‌های دارویی یا حوزه‌ مهندسی بافت پیشنهاد می‌شوند.