فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هیدروژل تزریقی که خواص عضله قلب را داشته باشد، چشم‌انداز مهمی در مهندسی بافت قلب است. هدف از این تحقیق، ساخت داربست هیدروژلی قابل تزریق و حساس به دمای کیتوسان/ژلاتین و گلیسرول فسفات است که دارای خواص هدایت‌پذیری و رسانایی باشد تا بتواند با انتقال پالس‌های الکتریکی موجب تسریع در فرایند رشد سلول‌های قلبی و ایجاد بافت قلبی شود. ابتدا نانو­کامپوزیت پلی­ آنیلین/نانولوله کربن چند­دیواره کربوکسیله (PAni/c-MWNT) سنتز شد. برای جلوگیری از واکنش نانوکامپوزیت PAni/c-MWNT با هیدروژل، نانوکامپوزیت با ژلاتین واکنش داده و به شکل PAni/c-MWNT/G درآمد. سپس نانوکامپوزیت PAni/c-MWNT/G در سراسر زمینه کیتوسان ژلاتین به‌منظور ارائه نشانه‌های الکتریکی پراکنده شد. دما و زمان ژل شدن و ویژگی‌های مکانیکی هیدروژل با استفاده از رئومتر اندازه‌گیری شد. طیف FTIR نشان داد برهم‌کنش بین آنیلین و نانولوله کربن موقعیت پیک‌های کنون و بنزن را تغییر داده است. هدایت‌پذیری نانوکامپوزیت در مقایسه با پلیمرهای خالص بیشتر می‌باشد. تصاویر میکروسکوپ الکترونی، توزیع یکنواخت نانوکامپوزیت را در سراسر داربست تأیید کرد. نرخ تخریب داربست رسانا نسبت به داربست خالص کمتر می‌باشد. نتایج آزمایش MTT نشان‌دهنده‌ زیست ­سازگاری هیدروژل با سلول‌ها بود. هیدروژل حاوی سلول‌های بنیادی مزانشیمی به مدت 14 روز کشت داده شد. در این مطالعه برای اولین‌بار، از نانوکامپوزیت پلی ­آنیلین/نانولوله کربن کربوکسیله/ژلاتین (PAni/c-MWNT/G) به‌منظور افزایش هدایت‌پذیری ژل تزریقی کیتوسان/ژلاتین/گلیسرول فسفات برای ساخت داربست رسانا استفاده شده است. این هیدروژل تزریقی رسانا را می‌توان برای بازسازی بافت قلب و همچنین دیگر بافت‌های الکترواکتیو مورد استفاده قرار داد.