بررسی خاصیت ضدباکتریایی نانوکلوئید دیاکسید تیتانیوم روی سطح پارچههای پنبهای تاریخی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، دانشکده معماری و هنر، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، تهران، ایران
2 استادیار، گروه باستانشناسی،واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، زنجان، ایران
3 استادیار، پژوهشکده نیمه هادیها، پژوهشگاه مواد و انرژی، مشکین دشت، البرز، ایران
doi
10.30501/jamt.2021.249037.1123چکیده
در این پژوهش، روشی جدید برای ضدباکتریایی کردن پارچههای پنبهای تاریخی ارزیابی شد. با توجه به اینکه تاکنون نتایج مطلوبی از کاربرد نانومواد در حوزه حفاظت از منسوجات تاریخی ایران ثبت نشده است، خاصیت ضدباکتریایی نانوکلوئید دیاکسید تیتانیوم روی پارچههای پنبهای تاریخی بررسی شد. نمونه آزمایشی با شبیهسازی نمونه مطالعاتی، تهیه و سپس نانوکلوئید دیاکسید تیتانیوم روی آن، افشانش شد و نمونهها بهمدت ۷۲ ساعت در شرایط پیرسازی قرار گرفتند. برای مشاهده چگونگی توزیع نانوذرات روی سطح الیاف پارچه، از میکروسکوپ الکترونی روبشی-نشر میدانی (FE-SEM) و برای کنترل خاصیت ضدباکتریایی آن، از کشت باکتری در محیط پایه نمکی آگار مغذی استفاده شد. میکروسکوپ الکترونی، وجود نانوذرات روی سطح الیاف پارچه را بهخوبی نشان داد. در ادامه، کشت باکتریهای سودوموناس آئروژینوزا و باسیلوس سابتیلیس در محیط پایه نمکی، ۶۰ درصد کاهش رشد سودوموناس آئروژینوزا و ۳۰ درصد کاهش رشد باکتری باسیلوس سابتیلیس در حضور نانومواد را حاصل کرد که با بهینهسازی روش، کیفیت و مقدار نانوذرات، قابل ارتقاست. در ضمن، با توجه به تغییر رنگ مشاهدهشده در پارچه پس از پیرسازی نمونهها و اهمیت این امر در حفاظت آثار تاریخی، بهینهسازی محلول کلوئیدی استفادهشده، ضروری بهنظر میرسد.
