تأثیر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر مقادیر پلاسمایی مولکوهای چسبان سلولی و عروقی در مردان جوان غیرفعال
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی ، دانشکده تربیت بدنی ، دانشگاه تهران ، تهران ، ایران
2 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ، دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات ، تهران، ایران.
3 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی ، گروه فیزیولوژی ، دانشگاه آزاد ، دامغان، ایران
4 کارشناس ارشد تربیت بدنی ، گروه تربیت بدنی ، دانشگاه آزاد ، شوشتر، ایران
doi
چکیده
هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر مقادیر پلاسمایی مولکولهای چسبان سلولی و عروقی (ICAM-1 وVCAM-1) در مردان جوان غیرفعال بود. به این منظور،24 مرد جوان غیرفعال داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و بهطور تصادفی به دو گروه تجربی (12n=، سن:41/1±33/24 سال، قد:91/4±22/176 سانتیمتر، وزن:59 /6±27/72 کیلوگرم) و کنترل (12n=، سن:01/2±27/23 سال، قد:88/6±22/180 سانتیمتر، وزن:23/7±27/76 کیلوگرم) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته پروتکل تمرینیHIIT را اجرا کردند که هر جلسه شامل چهار تا شش تکرار دویدن با حداکثر سرعت در یک ناحیه 20 متری با 30 ثانیه بازیافت بود. نمونههای خونی یک روز قبل و 48 ساعت بعد از اجرای پروتکل تمرینی، بهصورت ناشتا برای تجزیه و تحلیلهای آزمایشگاهی جمعآوری شد. تجزیه وتحلیل دادهها با استفاده از آزمون آماری t مستقل نشان داد؛ شش هفته اجرایHIIT موجب کاهش معنادار 13/27 درصدیICAM-1 (027/0=P)، و کاهش غیرمعنادار 15/7 درصدی VCAM-1 (32/0=P) در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل شد. همچنین، افزایش معنادار 8 درصدی VO2max و کاهش معنادار 68/15 درصدی چربی بدن در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. در نتیجه؛ اجرایHIIT علاوه بر کاهش مؤثر چربی بدن و افزایش آمادگی هوازی، منجر به بهبود مقادیر پلاسمایی مولکولهای چسبان عروقی و سلولی در مردان جوان غیرفعال شد، و به نظر میرسدHIIT از نظر تأثیر زمانی یک عامل کارآمد برای پیشگیری و بهبود عوامل خطرزای بیماریهای مزمن از جمله بیماریهای قلبی ـ عروقی است.