ارزیابی اثر شبکه جادهها بر کاهش کیفیت زیستگاههای حیاتوحش در استان چهارمحال و بختیاری با استفاده از شاخص Vicinity Impact
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری محیطزیست، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران.
2 دانشیار گروه محیطزیست، دانشکدۀ منابعطبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران.
3 استاد گروه اکولوژی سیمای سرزمین، دانشگاه ETH Zurich، زوریخ، سوئیس.
4 استادیار گروه محیط زیست، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران.
5 دانشیار گروه محیط زیست، دانشکدۀ منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
doi
10.22034/jdmal.2021.243139چکیده
شبکه جادهها بهعنوان مهمترین زیرساختهای حمل و نقل دارای آثار بومشناختی بر زیستگاهها و جمعیتهای حیاتوحش هستند. تأثیر همسایگی شبکه جادهها بر زیستگاهها به همراه قطعه قطعه شدن زیستگاه، میتواند به کاهش چشمگیر کیفیت زیستگاه و تنوعزیستی منجر شود. توسعه شبکه جادهای از مهمترین عوامل خطر برای زیستگاهها و گونههای ارزشمند موجود در استان چهارمحال و بختیاری به شمار می رود و لازم است در راستای برنامهریزی نظاممند حفاظت و کاهش اثرهای منفی، وضعیت زیستگاهها و خدمات بومشناختی بررسی شود. در پژوهش حاضر، کیفیت زیستگاه گونههای با ارزش شامل قوچ و میش اصفهان Ovis orientalis Gmelin, (subspecies isphahanica Nasonov)، پلنگ Panthera pardus Pocock, و خرس قهوهای Ursus arctos Linnaeus, با استفاده از نرمافزار InVEST مدلسازی شد. همچنین، تأثیر همسایگی شبکه جادهای با استفاده از شاخص اثر همسایگی، ارزیابی شد. در راستای ارزیابی کارآیی شبکه فعلی مناطق حفاظت شده در استان و شناسایی مناطق دارای اولویت برای حفاظت، از نرمافزار Marxan، استفاده شد. نتایج نشان داد که به طور میانگین 20% از سطح استان دارای مطلوبیت بسیار زیاد برای گونههای هدف است. ولی، تراکم نسبتاً زیاد شبکه جادهای موجب شده است که حدود 14% از مساحت استان تحت تأثیر قرار گیرد، که لزوم شناسایی مناطق دارای بیشترین ارزش بومشناختی و حداقل آثار همسایگی را افزایش داد. نتایج نشان داد که مناطق شرق، غرب و جنوب غرب استان دارای بیشترین ارزش بومشناختی و حداقل اثر همسایگی است. حدود 28% این مناطق در حال حاضر در داخل شبکه فعلی مناطق حفاظت شده قرار دارد، که کارآیی نسبی شبکه را نشان داد.